Miña nai era valenciana. Naceu en Valencia e viviu alí ata os catorce anos que viñeron para Vigo. Sempre contaba historias de cando era nena. Unha delas era que cando estaban a xogar as outras rapazas dicían: “Galego o último”. Miña nai enfadábase coas amigas, porque a súa nai era galega. Eran outros tempos. Tempos difíciles, nos que unha parte de España era inimiga da outra parte. Hoxe en día o de “gallego” non é un piropo en moitos lugares. Non pasa nada, podo entendelo. En Balaidos, por exemplo, cando o porteiro contrario vai sacar de portería ouvean e cando chuta din: “hijoputa, maricón, español”. É unha pequena parte do público e ninguén lle da moita importancia.
O que si paréceme moi grave é que unha institución que “limpia, fija y da esplendor” siga aceptando termos ofensivos para “gallego”, e moito máis grave é que estou seguro que non os poría de ser “español” a palabra.
Por certo, buscade francés no diccionario da RAE...non, a definición que pensades non aparece.
7.4.06
4.4.06
Onte saíu na Voz unha entrevista que lle fixeron a Agustín Fernández Paz. Quedei con dúas cousas. A primeira é a que sae de titular: “As historias boas son universais”, ou sexa que da igual que fales da túa aldea, da túa rúa ou da túa casa. Seguro que hai alguén no outro lado do mundo que compréndete perfectamente. A outra cousa é a resposta á última pregunta: “¡O carallo!”, así, rotundo. Eu estou totalmente de acordo con el; os rapaces de agora non son nin peor, nin mellor que os de antes. Eso si, están máis preparados e o problema que teñen é que teñen moito onde escoller. A maioría dos pais queixámonos de que os nosos fillos queren os xoguetes máis caros, as roupas (de marca) máis caras, etc...pero os culpables somos nos porque a maioría das veces acabamos dándolles o que piden por que non queremos que os nosos fillos sexan “diferentes”. Así que si os nosos fillos non len pode que sexa porque nunca nos viron cun libro nas mans.
29.3.06
A reconquista
Pensaba o outro día despois de ler a Ferrín no Faro que a historia pode ser manipulada para que o pobo se sinta orgulloso de feitos que deberían facernos chorar. A historia da conquista de América é a historia dun xenocidio que fixo desaparecer culturas enteiras, sen embargo países como España ou EEUU móstrannos aquelo como a salvación duns pobos salvaxes.
Sempre fun afeccionado á festa da reconquista, xa sabedes, o pobo de Vigo foi o primeiro en expulsar ao invasor francés, o pobo de Vigo os ten ben postos. Eso é mellor que pensar que aqueles homes e mulleres loitaron enganados polo clero e polos nobres e que si perderamos aquela reconquista hoxe viviriamos mellor.
Estaba a pensar en que a historia pode ser manipulada cando hoxe leo o Faro e logo a Voz e algo non encaixaba. Algún deles estaba a manipular a historia, ou polo menos a ocultala.
24.3.06
O que aconteceu en Marzo
Hoxe as 18,30 no Centro cívico de Teis terá lugar a presentación da publicación do libro “O que aconteceu en Marzo” de Modesta Regueira Núñez. Alí estaremos para acompañar a Modesta neste primeiro fillo literario. Noraboa.
21.3.06
Día da Poesía
Hoxe celebrase o Día Mundial da Poesía e en Padrón lle fan unha homenaxe ao soneto. O soneto paréceme a forma poética máis fermosa, a que pode chegar a dicir máis en tan pouco espacio. Confeso que cheguei a ter obsesión cos sonetos e mesmo escribín algún que pode que estea ben escrito. De tódolos xeitos a mellor forma de facer unha homenaxe a este Día é facer o que fixo folerpa e deixar un poema. Aí vai o meu:
SONETO
Desgarra a miña alma, vendaval
que a árbore do seu solo derroca,
o desprezo que sae da túa boca
e négame de xeito criminal.
Asemella o edén, tan irreal,
a cruel sensación de amor que toca,
melodiosa coma o mar na roca,
o meu sentido, cándido e brutal.
Quixote que provoca aos muíños,
barco que en augas en calma naufraga.
é o meu destino desapiadado.
Máis non abandonarei os meus camiños.
Que anque o meu corazón por senda vaga,
con ver o teu rostro xa estou pagado
SONETO
Desgarra a miña alma, vendaval
que a árbore do seu solo derroca,
o desprezo que sae da túa boca
e négame de xeito criminal.
Asemella o edén, tan irreal,
a cruel sensación de amor que toca,
melodiosa coma o mar na roca,
o meu sentido, cándido e brutal.
Quixote que provoca aos muíños,
barco que en augas en calma naufraga.
é o meu destino desapiadado.
Máis non abandonarei os meus camiños.
Que anque o meu corazón por senda vaga,
con ver o teu rostro xa estou pagado
16.3.06
Licor de abelá con xeo
Gustoume o libro de Veloso, “Licor de abelá con xeo”. Gustoume moito. Non vou facer unha análise do libro porque para iso “doutores ten a igrexa” pero teño que dicir que gustoume a maneira de ir de personaxe en personaxe sen perder o fío de cada historia, gustoume a critica que fai de certas parcelas da vida literaria, gustoume...ben xa paro, tan só dicir que non vos perdades esta marabillosa historia.
14.3.06
relato
Sentiu o canón na súa sen. Pensou no tópico do frío aceiro, que se desfacía naquel intre; o aceiro do canón atopábase quente. Antes de atreverse a acercalo a súa cabeza tivéralo nas mans, afacéndose a el, perdéndolle o medo e ...colléndolle cariño? Non levou a conta do tempo que pasou coa pistola na man pero foi dabondo para pensar moito e moitas parvadas. O tópico no que si que pensou foi no do símbolo fálico do canon; atopábase soa pero non puido evitar ruborizarse. A súa idade aínda non tivera tempo de coñecer en profundidade o corpo dun home, e xa non falamos do... os colores volveron de novo a súa faciana. Non quería pensar niso, quizais o feito de non ter coñecido a un bo rapaz fora un dos motivos de atoparse alí.
As bágoas comezaron a humedecer a súa face. Non eran unhas descoñecidas, por desgracia eran unha visita moi frecuente na súa vida aínda que as veces acollíaas coa desesperación de quen ten que estoupar por algures para libera-la súa desesperanza.
Volveu aparta-la pistola. Colocouna diante dela co canón diante dos ollos. Perdeuse na negrura sen piedade da boca sen fondo. Creu ve-lo brillo do aceiro da bala. Xa a tivera na man, xa coñecía tamén o tacto do pequeno e fatal instrumento. Preguntouse como algo tan pequeno tiña a capacidade de producir algo tan inevitable.
-“E si non funciona?”
Dixo en voz alta.Asustouse ao escoita-la súa voz. Ergueu a cabeza e mirou arredor seu. Porque o diría en voz alta? Estaría a volverse tola, sen dubida. De tolos é face-lo que tiña pensado facer, o que a levara a aquel lugar. Volveu pensar no funcionamento do arma.
O seu pai era cazador e xuntábase con moita xente afeccionada as armas. Un vello policía venderalle a pistola para poder pagar unhas débedas de xogo. O seu pai acostumaba a levala cando saía de caza. “Para que non colla frío” dicía o paifoco. O feito de face-lo que ía facer, coa pistola do seu pai, era unha especie de vinganza. Ela prefería a idea de meterse na bañeira con auga quente e unha coitela, e deixar que a vida se lle fose polos dedos abaixo, mais gustáballe a idea de ver sufrir ao seu pai polo feito de que a “súa” nena se rebentase os miolos coa “súa” pistola e, aínda por riba, na “súa” habitación. Porque non o dixera pero aquela era a habitación do seu pai. Ben, era o soto e non unha habitación pero alí era onde seu pai pasaba o tempo que non estaba de caza.
Pero seu pai non era a razón de que se atopara alí naquel intre, coitadiño. Pero así aproveitaba e fodíao, por cabrón. Non, non era polo seu pai. Tampouco pola súa nai, a mullerquedabatodopolosseufillos que era como ela mesma gustáballe definirse. O que pasa que “todo” era mante-la casa limpa e a comida no prato. Non era pouco e ela, como boa filla que sempre foi, agradecíalle o traballo que facía na casa. Pero tiña que haber algo máis, unha nai tiña que ser algo MÁIS. Non, non quería que fose a súa amiga, quería unha...confidente, un ombro no que solta-las bágoas que poboaban a súa gorxa dende sempre, dende que era nena; unha vez perdeu a súa boneca, despois perdeu o can que lle regalaran polo Nadal (aínda que sospeitaba que o seu pai desfixérase del cando o can comezou a crecer) e despois foi perdendo amigas, noivos... por último perdera o respecto por ela mesma e pola vida. Xa non tiña nada que perder.
A escuridade do canón interrogáballe, andaba a meterlle presa pero, quen ten presa por morrer?
Decatouse de que era a primeira vez que pensaba na morte como tal. Ata agora tiña pensado nela dun xeito eufemístico: deixalo todo atrás, abandonar este mundo, mandalo todo á merda,...pero agora aparecía a palabra en toda a súa crueza: a MORTE.
“É raro” pensou “a verdade é que non me da arrepíos, nin sequera un pequeno calafrío.”
Asustouse da súa tranquilidade. Agora estaba segura de que faríao, chegaría ao final.
De súpeto soou o seu móbil, ela non puido evitar que o seu corazón lle saltara no peito. Colleuno. Era a súa amiga...ben, a verdade é que ela pensaba que non coñecera a amizade, senón a que ía a estar alí.
Era unha mensaxe: “st find qdo cn tbo NV” (esta fin de semana quedo cun tío bo)
Sempre fora unha estúpida e sempre andaba a facerlle as beiras a alguén, así tiña a fama que tiña.
O que pasa que aquel “tío bo” co que quedara o fin de semana era o rapaz máis guapo que vira xamais, e a súa “amiga” sabía dos seus sentimentos aínda que ela non llo contara a ninguén.
Aquel rapaz era o único que podía evitar que ela fixera o que ía...¡que carallo! ¡que se matara, que se suicidara, que espallara os seus miolos polas paredes de aquel soto de merda!...perdón...aquel rapaz, dicía, era o único que podía evitar aquilo. Tan só con que lle dixera:”Deixa todo, ímonos lonxe de aquí” mais sabía que iso non ía suceder. EL era outro merdeiro máis, un neno sen soños nin ilusións. Só pensaba nas motos e en flipar os fins de semana.
Xa estaba farta de todos, de todo. Descubrira que todos aqueles que zumbaban arredor dela tan só mandábanlle pensamentos negativos. Na súa vida non había ren positivo e ela ¡necesitábao! Pero non descubrira-la maneira de facer que as cousas boas se instalaran ao seu carón. As veces pensaba que ela era positiva. “Son boa rapaza” pensaba “intento portarme ben cos demais, intento face-lo ben”. E claro, os polos iguais repélense, e ela atraia aos polos negativos, todo o negativo. Pero pronto comprendeu que non era así, ela tamén era negativa, formaba parte dun todo negativo e xa logo que non podía atraer o positivo, desfaríase do negativo.
E alí estaban. Ela e a pistola. Ela e un burato negro sen fin, que a chamaba. Ela e nada. Ela e...todo. Acercou a pistola a súa sen e disparou.
Cando espertou aínda pitábanlle os oídos a causa do disparo. Sentiu o cheiro a pólvora no aire. Pero cheiraba a algo máis, cheiraba a...limpo.
Ergueuse. Xa non se atopaba no soto. Estaba na súa habitación. Foi ata o espello e respirou tranquila: non había nin rastro de sangue, a súa face estaba ben. Máis que ben. Atopouse máis guapa.
Sería un sono? Ou estaría morta? Non, sabía que non estaba morta. Sentíase moi viva. Acercouse á fiestra e na súa cara apareceu un sorriso cheo de esperanza.
As bágoas comezaron a humedecer a súa face. Non eran unhas descoñecidas, por desgracia eran unha visita moi frecuente na súa vida aínda que as veces acollíaas coa desesperación de quen ten que estoupar por algures para libera-la súa desesperanza.
Volveu aparta-la pistola. Colocouna diante dela co canón diante dos ollos. Perdeuse na negrura sen piedade da boca sen fondo. Creu ve-lo brillo do aceiro da bala. Xa a tivera na man, xa coñecía tamén o tacto do pequeno e fatal instrumento. Preguntouse como algo tan pequeno tiña a capacidade de producir algo tan inevitable.
-“E si non funciona?”
Dixo en voz alta.Asustouse ao escoita-la súa voz. Ergueu a cabeza e mirou arredor seu. Porque o diría en voz alta? Estaría a volverse tola, sen dubida. De tolos é face-lo que tiña pensado facer, o que a levara a aquel lugar. Volveu pensar no funcionamento do arma.
O seu pai era cazador e xuntábase con moita xente afeccionada as armas. Un vello policía venderalle a pistola para poder pagar unhas débedas de xogo. O seu pai acostumaba a levala cando saía de caza. “Para que non colla frío” dicía o paifoco. O feito de face-lo que ía facer, coa pistola do seu pai, era unha especie de vinganza. Ela prefería a idea de meterse na bañeira con auga quente e unha coitela, e deixar que a vida se lle fose polos dedos abaixo, mais gustáballe a idea de ver sufrir ao seu pai polo feito de que a “súa” nena se rebentase os miolos coa “súa” pistola e, aínda por riba, na “súa” habitación. Porque non o dixera pero aquela era a habitación do seu pai. Ben, era o soto e non unha habitación pero alí era onde seu pai pasaba o tempo que non estaba de caza.
Pero seu pai non era a razón de que se atopara alí naquel intre, coitadiño. Pero así aproveitaba e fodíao, por cabrón. Non, non era polo seu pai. Tampouco pola súa nai, a mullerquedabatodopolosseufillos que era como ela mesma gustáballe definirse. O que pasa que “todo” era mante-la casa limpa e a comida no prato. Non era pouco e ela, como boa filla que sempre foi, agradecíalle o traballo que facía na casa. Pero tiña que haber algo máis, unha nai tiña que ser algo MÁIS. Non, non quería que fose a súa amiga, quería unha...confidente, un ombro no que solta-las bágoas que poboaban a súa gorxa dende sempre, dende que era nena; unha vez perdeu a súa boneca, despois perdeu o can que lle regalaran polo Nadal (aínda que sospeitaba que o seu pai desfixérase del cando o can comezou a crecer) e despois foi perdendo amigas, noivos... por último perdera o respecto por ela mesma e pola vida. Xa non tiña nada que perder.
A escuridade do canón interrogáballe, andaba a meterlle presa pero, quen ten presa por morrer?
Decatouse de que era a primeira vez que pensaba na morte como tal. Ata agora tiña pensado nela dun xeito eufemístico: deixalo todo atrás, abandonar este mundo, mandalo todo á merda,...pero agora aparecía a palabra en toda a súa crueza: a MORTE.
“É raro” pensou “a verdade é que non me da arrepíos, nin sequera un pequeno calafrío.”
Asustouse da súa tranquilidade. Agora estaba segura de que faríao, chegaría ao final.
De súpeto soou o seu móbil, ela non puido evitar que o seu corazón lle saltara no peito. Colleuno. Era a súa amiga...ben, a verdade é que ela pensaba que non coñecera a amizade, senón a que ía a estar alí.
Era unha mensaxe: “st find qdo cn tbo NV” (esta fin de semana quedo cun tío bo)
Sempre fora unha estúpida e sempre andaba a facerlle as beiras a alguén, así tiña a fama que tiña.
O que pasa que aquel “tío bo” co que quedara o fin de semana era o rapaz máis guapo que vira xamais, e a súa “amiga” sabía dos seus sentimentos aínda que ela non llo contara a ninguén.
Aquel rapaz era o único que podía evitar que ela fixera o que ía...¡que carallo! ¡que se matara, que se suicidara, que espallara os seus miolos polas paredes de aquel soto de merda!...perdón...aquel rapaz, dicía, era o único que podía evitar aquilo. Tan só con que lle dixera:”Deixa todo, ímonos lonxe de aquí” mais sabía que iso non ía suceder. EL era outro merdeiro máis, un neno sen soños nin ilusións. Só pensaba nas motos e en flipar os fins de semana.
Xa estaba farta de todos, de todo. Descubrira que todos aqueles que zumbaban arredor dela tan só mandábanlle pensamentos negativos. Na súa vida non había ren positivo e ela ¡necesitábao! Pero non descubrira-la maneira de facer que as cousas boas se instalaran ao seu carón. As veces pensaba que ela era positiva. “Son boa rapaza” pensaba “intento portarme ben cos demais, intento face-lo ben”. E claro, os polos iguais repélense, e ela atraia aos polos negativos, todo o negativo. Pero pronto comprendeu que non era así, ela tamén era negativa, formaba parte dun todo negativo e xa logo que non podía atraer o positivo, desfaríase do negativo.
E alí estaban. Ela e a pistola. Ela e un burato negro sen fin, que a chamaba. Ela e nada. Ela e...todo. Acercou a pistola a súa sen e disparou.
Cando espertou aínda pitábanlle os oídos a causa do disparo. Sentiu o cheiro a pólvora no aire. Pero cheiraba a algo máis, cheiraba a...limpo.
Ergueuse. Xa non se atopaba no soto. Estaba na súa habitación. Foi ata o espello e respirou tranquila: non había nin rastro de sangue, a súa face estaba ben. Máis que ben. Atopouse máis guapa.
Sería un sono? Ou estaría morta? Non, sabía que non estaba morta. Sentíase moi viva. Acercouse á fiestra e na súa cara apareceu un sorriso cheo de esperanza.
10.3.06
Libros
Onte acudín á presentación do libro “Sari, soñador de mares” do ESCRITOR Marcos S. Calveiro. Foi un pracer coñecer en carne e óso a Folerpa e na miña biblioteca brilla esta nova alfaia de papel.
Teño que dicir que xa lin o libro. Cometín a imprudencia de abrilo e ollar as primeiras follas e xa non fun quen de parar.
Cando collemos o libro embarcamos cara a eses nove mares que Simbad coñecía tanto, só que nestes mares non hai auga senón palabras, palabras que como suaves ondas que abanean a nosa dorna lévannos rumbo onde habitan os soños de Sari e os soños de Marcos.
Tamén merquei o libro de outro amigo blogueiro. Prometo que o lerei e que comentarei a miña opinión.
Teño que dicir que xa lin o libro. Cometín a imprudencia de abrilo e ollar as primeiras follas e xa non fun quen de parar.
Cando collemos o libro embarcamos cara a eses nove mares que Simbad coñecía tanto, só que nestes mares non hai auga senón palabras, palabras que como suaves ondas que abanean a nosa dorna lévannos rumbo onde habitan os soños de Sari e os soños de Marcos.
Tamén merquei o libro de outro amigo blogueiro. Prometo que o lerei e que comentarei a miña opinión.
7.3.06
Festa da Arribada
O Domingo estiven na Festa da Arribada en Baiona. Era a primeira vez que acudía e gustoume sobre todo a forma que ten o pobo de celebrala, podíase ver a moita xente con vestidos da época. As rúas estaban cheas de postos de comida e de venda de productos artesáns. Repetirei para o ano.
1.3.06
Este blog
Non sei si o que ven hoxe na Voz traerá consigo un aluvión de visitas a este humilde lugar. Para aqueles que veñan por primeira vez pídolles perdón si quedan decepcionados. Eu non teño a xenialidade de ese tal folerpa (é o que pon no artículo) co que teño a honra de compartir páxina na Voz e tampouco son especialista en ningún tema. Este é un blog humilde que en principio tan só quería compartir as cousas que escribía e agora o que pretendo é ser agradecido con todos os blogs que leo a diario. Así que xa sabedes, sodes todos benvidos.
22.2.06
Manifesto Subversivo
O meu último comentario acerca da “normalidade” chamou a atención de Nemeth, que tamén tiña unha experiencia sobre unha situación “normal”.
Hai tempo lin no Faro unha columna que animábanos a que cousas como estas non nos resultasen estrañas. Gardeino para ler de cando en vez e agora quero compartilo con vos (o escribo en castelán que é como estaba).
MANIFIESTO SUBVERSIVO
J.A. Otero Ricart
De nada sirven las quejas; es la hora de actuar. Ya está bien de hacer la vista gorda ante situaciones lamentables. No es cierto que no haya otra solución, lo único que hace falta es el coraje necesario para proclamar bien alto que no queremos entrar en ese juego. Todos podemos hacer algo para subvertir ese orden establecido de hipocresía y falta de honradez. ¿Y qué es hoy en día lo más revolucionario?
En esta civilización de hipócritas y mentirosos, lo más revolucionario es decir siempre la verdad.
En esta sociedad materialista, lo más revolucionario es proclamar bien alto que hay cosas más importantes que el dinero.
En esta época utilitarista, lo más revolucionario es la filosofía, la poesía y el arte.
En estos tiempos de caras tristes, lo más revolucionario es una sonrisa.
En esta cultura de la frivolidad, lo más revolucionario es el rigor.
En esta situación de indiferentismo, lo más revolucionario es comprometerse con algo.
En este mundo de chapuceros, lo más revolucionario es el trabajo bien hecho.
En esta generación de “trepadores”, lo más revolucionario es no aspirar a un cargo.
En estos momentos de violencia, lo más revolucionario es ser candoroso.
En estos días de puñaladas traperas, lo más revolucionario es la lealtad.
En este fin de milenio pesimista, lo más revolucionario es el optimismo.
En estos años de chabacanería, lo más revolucionario es el buen gusto.
Y si hay que actuar, actuaremos. Haremos pintadas reclamando justicia en las paredes por donde han subido los trepas. Tomaremos en nuestras manos un arma cargada de futuro: la poesía. Lanzaremos cócteles molotov de buenos modales contra los violentos. Levantaremos barricadas de cariño y comprensión ante los insolidarios. Pondremos de nuevo en marcha las multicopistas para llenar con panfletos de esperanza esta sociedad aburguesada.
Hai tempo lin no Faro unha columna que animábanos a que cousas como estas non nos resultasen estrañas. Gardeino para ler de cando en vez e agora quero compartilo con vos (o escribo en castelán que é como estaba).
MANIFIESTO SUBVERSIVO
J.A. Otero Ricart
De nada sirven las quejas; es la hora de actuar. Ya está bien de hacer la vista gorda ante situaciones lamentables. No es cierto que no haya otra solución, lo único que hace falta es el coraje necesario para proclamar bien alto que no queremos entrar en ese juego. Todos podemos hacer algo para subvertir ese orden establecido de hipocresía y falta de honradez. ¿Y qué es hoy en día lo más revolucionario?
En esta civilización de hipócritas y mentirosos, lo más revolucionario es decir siempre la verdad.
En esta sociedad materialista, lo más revolucionario es proclamar bien alto que hay cosas más importantes que el dinero.
En esta época utilitarista, lo más revolucionario es la filosofía, la poesía y el arte.
En estos tiempos de caras tristes, lo más revolucionario es una sonrisa.
En esta cultura de la frivolidad, lo más revolucionario es el rigor.
En esta situación de indiferentismo, lo más revolucionario es comprometerse con algo.
En este mundo de chapuceros, lo más revolucionario es el trabajo bien hecho.
En esta generación de “trepadores”, lo más revolucionario es no aspirar a un cargo.
En estos momentos de violencia, lo más revolucionario es ser candoroso.
En estos días de puñaladas traperas, lo más revolucionario es la lealtad.
En este fin de milenio pesimista, lo más revolucionario es el optimismo.
En estos años de chabacanería, lo más revolucionario es el buen gusto.
Y si hay que actuar, actuaremos. Haremos pintadas reclamando justicia en las paredes por donde han subido los trepas. Tomaremos en nuestras manos un arma cargada de futuro: la poesía. Lanzaremos cócteles molotov de buenos modales contra los violentos. Levantaremos barricadas de cariño y comprensión ante los insolidarios. Pondremos de nuevo en marcha las multicopistas para llenar con panfletos de esperanza esta sociedad aburguesada.
10.2.06
Unha cousa normal
Un home maior caeu diante da tenda na que traballa a miña muller. Tivo a mala sorte de ir cargado de bolsas e non puido botar as mans. Deu coas narices no chan. A miña muller acudiu na súa axuda, fíxolle unha pequena cura e mesmo ofreceuse a que eu o levara á súa casa.
Ata aquí todo é moi normal..., ou non?
Hoxe apareceu a esposa do accidentado pola tenda. Deulle as gracias varias veces, regaloulle unha planta e bicouna. Ou sexa, que a muller estaba agradecida de verdade.
E aí vai a miña pregunta: é normal o que fixo a miña muller, ou é algo tan estraño que mereza tanto agradecemento?
Ata aquí todo é moi normal..., ou non?
Hoxe apareceu a esposa do accidentado pola tenda. Deulle as gracias varias veces, regaloulle unha planta e bicouna. Ou sexa, que a muller estaba agradecida de verdade.
E aí vai a miña pregunta: é normal o que fixo a miña muller, ou é algo tan estraño que mereza tanto agradecemento?
6.2.06
Días de calor
Teño medo dese día. Ese día que ti e máis eu ollaremos vellas fotos e lembraremos a area e a auga das nosas praias. Lembraremos eses momentos quentes de sol e de ledicia. As rochas seguiran alí e seguiran as ondas bicando os nosos corpos nus, máis non sei, quizais a auga xa non sexa tan transparente ou o aire non sexa tan puro. O que si seguira serán as lembranzas daqueles días. Os días que refrescabamos noso corpos nas augas do paraíso.
30.1.06
Teimas
Fun nomeado por náufrago para facer este xogo. Teño que pór cinco das miñas teimas. Aí van:
1º- (Coincido con náufrago) Mercar libros. Teño un montón de libros por ler e sigo a mercar.
2º- Morder as uñas. Xa teño corenta anos e sigo, aínda que agora crecen de cando en vez e as veces podo rañar a cabeza.
3º- A sesta é unha manía? Para min é unha gozada; non moito, pechar os ollos quince ou vinte minutos chégame. Mágoa que non podo facelo tódolos días.
4º- Deixar que o deposito do coche se baleire ata que a luceciña roxa queda fixa. Non é por non gastar, que sempre énchoo, pero parece que gústame o risco de quedar tirado.
5º- Meus fillos din que esaxero moito as cousas... Eles si que esaxeran.
Mándolle o xogo a: Brétemas, Concello de Vigo, Nubosidade Variábel, Nemeth e O Ollo da Vaca.
1º- (Coincido con náufrago) Mercar libros. Teño un montón de libros por ler e sigo a mercar.
2º- Morder as uñas. Xa teño corenta anos e sigo, aínda que agora crecen de cando en vez e as veces podo rañar a cabeza.
3º- A sesta é unha manía? Para min é unha gozada; non moito, pechar os ollos quince ou vinte minutos chégame. Mágoa que non podo facelo tódolos días.
4º- Deixar que o deposito do coche se baleire ata que a luceciña roxa queda fixa. Non é por non gastar, que sempre énchoo, pero parece que gústame o risco de quedar tirado.
5º- Meus fillos din que esaxero moito as cousas... Eles si que esaxeran.
Mándolle o xogo a: Brétemas, Concello de Vigo, Nubosidade Variábel, Nemeth e O Ollo da Vaca.
O disco duro
A semana pasada estiven desconectado. O meu ordenador dixo basta e parou. Por fortuna tan só tiven que cambiar a placa base e puiden recuperar os arquivos, aínda que o sistema operativo quedou algo danado e terei que “formatear” e comezar de novo. Deume por pensar como sería si puidésemos limpar a nosa memoria; sacar as cousas pouco importantes que ocupan espacio, liberarnos desas xenreiras que tanto dano fan. Persoalmente penso que si para facer iso teño que desprenderme dalgunha das miñas lembranzas, por moi pequena e insignificante que sexa, non o faría.
24.1.06
A balea
Unha balea morreu no centro de Londres despois dun percorrido polo Tamesis. Parece ser que lle queren facer unha estatua, e a causa da morte ten preocupado a todo o mundo, mesmo vai chegar ao parlamento ingles. Unha balea con sorte. Morren baleas a diario en moitas praias do mundo. Nas rúas de Londres morren persoas (como en tódalas ruas do mundo) e ninguén pregúntase o porqué. Unha balea con sorte.
14.1.06
A CASA
Lembro a casa que me veu nacer.
A casa do río de prata e laranxeiras,
ceo turquesa, risas de fame,
a casa que espantaba a miña pena.
Lembro a casa que me veu crecer.
Coas paredes gastadas por caricias,
sacrificando seu lecer.
Cómplice de tódalas ledicias.
A miña casa que é silencio,
altar das miñas lembranzas,
papel mollado en bagoas de rabia,
de medo e desesperanza.
A miña casa, que é pasado,
vive no meu pensamento,
no meu corazón, orfo dos seus ollos
onde non entra o esquecemento.
A casa do río de prata e laranxeiras,
ceo turquesa, risas de fame,
a casa que espantaba a miña pena.
Lembro a casa que me veu crecer.
Coas paredes gastadas por caricias,
sacrificando seu lecer.
Cómplice de tódalas ledicias.
A miña casa que é silencio,
altar das miñas lembranzas,
papel mollado en bagoas de rabia,
de medo e desesperanza.
A miña casa, que é pasado,
vive no meu pensamento,
no meu corazón, orfo dos seus ollos
onde non entra o esquecemento.
9.1.06
Por fin ¡¡
Un dos desexos máis estendidos no Nadal e o que recibimos o sete de Xaneiro, e non o seis. O desexo é o de que rematen as festas e vai crecendo o número de persoas que o único que queren é que rematen canto antes.
Cada vez máis, regálase por obrigación e as ceas son motivo de discusión por escoller a que casa se vai, e cada ano soportase menos á xente coa que temos que cear.
Cada vez máis, regálase por obrigación e as ceas son motivo de discusión por escoller a que casa se vai, e cada ano soportase menos á xente coa que temos que cear.
27.12.05
Feliz Ano
Estes días de Nadal son un pouco complicados para min e por iso teño isto un pouco abandonado. Espero volver con moita máis forza o próximo ano.
¡¡Feliz Aninovo 2006!!!
¡¡Feliz Aninovo 2006!!!
19.12.05
Hai amores...
Eu non fumo así que a historia que vai a continuación non é a miña. O que pasa é que de cando en vez algunha meiga boa e fermosa achegase a min e deixa as súas historias na pantalla.
Desexo que vos guste.
HAI AMORES ...
Agora que estamos tentados de volver cara á clandestinidade dos nosos primeiros encontros, decátome que un segundo non é un suspiro. É unha eternidade no limbo sen saborear o teu veleno.
Desta afastarémonos definitivamente, meu amor. Este 1 de xaneiro non será como tódolos que xa pasaron.
Desta vai...
E sei que no fondo será o mellor, levo anos escoitándoo de todo o mundo, mesmo cheguei a dicilo eu tamén case con convencemento.
Agora tamén o digo, cando outros xa lle puxeron caducidade a esta tolemia tola da que non me dou decidido a fuxir.
Roubaron nosa data, meu amor. Aquel ritual de cada primeiro de ano no que logo dunhas horas, mesmo dun mes ou seis de abstinencia, desesperaba por ter de novo lume na miña boca e corría ó teu carón para que naquel primeiro bico me inocularas un esvaído, mestura de morte e pracer, co que desculpar tanta escravitude.
Pero desta vai ir...
As historias decadentes e politicamente incorrectas xa non se aturan malia telas promovido dende que a muller é muller, e o home é home. Agora só nos quedaría o feble acougo duns bicos a correr detrás dun cristal. Ti máis eu expostos coma monstros de feira. Non quero que o noso remate así.
Hoxe todo o mundo ten que ser bo. Mesmo eu. E quero esquecerte, e respecta-lo meu corpo, e afastarme de ti, e chegar a aborrecerte tanto como te desexo.
Coido que desta vai...
Pero só de pensalo, meu tóxico amor, fai que che colla entre os dedos e che achegue ata os meus beizos mudados en chisqueiro para prenderte.
A xente comeza a mirarme mal. E teñen razón, esta dependencia noxenta non é doada de aturar, pero que me deixen envelenarme só durante uns días máis. A partires do 1 de xaneiro este corpo será todo deles. E meu.
Porque desta vai ir... por lei.
Desexo que vos guste.
HAI AMORES ...
Agora que estamos tentados de volver cara á clandestinidade dos nosos primeiros encontros, decátome que un segundo non é un suspiro. É unha eternidade no limbo sen saborear o teu veleno.
Desta afastarémonos definitivamente, meu amor. Este 1 de xaneiro non será como tódolos que xa pasaron.
Desta vai...
E sei que no fondo será o mellor, levo anos escoitándoo de todo o mundo, mesmo cheguei a dicilo eu tamén case con convencemento.
Agora tamén o digo, cando outros xa lle puxeron caducidade a esta tolemia tola da que non me dou decidido a fuxir.
Roubaron nosa data, meu amor. Aquel ritual de cada primeiro de ano no que logo dunhas horas, mesmo dun mes ou seis de abstinencia, desesperaba por ter de novo lume na miña boca e corría ó teu carón para que naquel primeiro bico me inocularas un esvaído, mestura de morte e pracer, co que desculpar tanta escravitude.
Pero desta vai ir...
As historias decadentes e politicamente incorrectas xa non se aturan malia telas promovido dende que a muller é muller, e o home é home. Agora só nos quedaría o feble acougo duns bicos a correr detrás dun cristal. Ti máis eu expostos coma monstros de feira. Non quero que o noso remate así.
Hoxe todo o mundo ten que ser bo. Mesmo eu. E quero esquecerte, e respecta-lo meu corpo, e afastarme de ti, e chegar a aborrecerte tanto como te desexo.
Coido que desta vai...
Pero só de pensalo, meu tóxico amor, fai que che colla entre os dedos e che achegue ata os meus beizos mudados en chisqueiro para prenderte.
A xente comeza a mirarme mal. E teñen razón, esta dependencia noxenta non é doada de aturar, pero que me deixen envelenarme só durante uns días máis. A partires do 1 de xaneiro este corpo será todo deles. E meu.
Porque desta vai ir... por lei.
Subscrever:
Mensagens (Atom)