6.2.06

Días de calor



Teño medo dese día. Ese día que ti e máis eu ollaremos vellas fotos e lembraremos a area e a auga das nosas praias. Lembraremos eses momentos quentes de sol e de ledicia. As rochas seguiran alí e seguiran as ondas bicando os nosos corpos nus, máis non sei, quizais a auga xa non sexa tan transparente ou o aire non sexa tan puro. O que si seguira serán as lembranzas daqueles días. Os días que refrescabamos noso corpos nas augas do paraíso.

2 comentários:

musgallo disse...

Que pre-nostálxico! Alguén que planea o que vai recordar! Secadra nunca chegará ese día...ou secadra non está lonxe. A peña aos 40 xa está en moi mal estado chenchual (de chencha)xa que por aí polos 30 ou antes xa non anda mais que a lembrar a éopca do instituto. Aos 40 segue a lembrar esa mesma época de perero, debe ser que entre os 30 e os 40 non pasa nada...Unha de tres persoas (segundo a estatística) morrerá de cancro en cuestión dunha década...así que secadra xa non pasa dos 50 (é cando o mal ataca, normalmente) e eu dos 40. Vou seguir facendo casteliños na praia.

máis alá disse...

Tes razón Músgallo, debe ser que xa estou nos 40. Tamén é que con todo o que se fala dos ladrillos que veñen para as costas galegas e que si isto vaise “marbellizar”, penso que algún día botarei en falta moitos lugares da nosa terra.