Vaguidades

Cuestionario Proust

2007-05-08T11:29:00.000+02:00

Un cuestionario mándame un amigo
que na miña vida me vin en tal aperto...

Pois si, convídame a facer un cuestionario Proust e, aínda que parece doado, a min isto de escoller se me fai moi difícil. O que hoxe digo pode ser o contrario do que diga mañá. Por outra parte, non sei si coñecedes a frase “en todo home hai tres homes: o que os demais cren que é, o que el cre que é e o que é en realidade." Por cal deles teño que responder?

O único que podo dicir é que tentarei ser o máis sincero posible.

O principal rasgo do meu carácter?
A inquietude

A calidade que prefiro nun home?
A humildade

A calidade que desexo nunha muller?
O humor e, sobre todo, a risa. A risa sincera e fresca, sen estridencias.

O que máis aprecio nos meus amigos?
Que sexan amigos meus

O meu principal defecto?
A impaciencia

A miña ocupación preferida?
Soñar, e ler historias que me fagan sentir algo, e si podo inventar eu algunha.

O meu soño de dicha?
Amor e saúde

Cal sería a miña maior desgraza?
A desgraza de algún dos meus

Que quixera ser?
O que non son. E si o fora querería ser outra cousa

Onde desexaría vivir?
Estou ben onde vivo

A cor que prefiro?
Azul celeste

A flor que prefiro?
Calquera das que planta a miña muller, por que faino con moito agarimo.

O paxaro que prefiro?
O periquiño (en concreto un periquiño que tiñamos na casa que se pousaba no meu ombro)

Os meus autores preferidos en prosa?
Rosa M. Llorente. Rosa é amiga miña e iso pode restarlle valor á resposta pero o digo con rotundidade: é unha boa escritora, tanto ela como a maior parte dos escritores galegos (en lingua galega) da actualidade. A aqueles que falan de que a literatura galega móvese por subvencións lles diría que colleran calquera libro, o leran e despois falaran.

Os meus poetas preferidos?
Celso Emilio Ferreiro, máis que nada por razóns sentimentais. Longa Noite de Pedra foi o primeiro libro que lin de poesía e o primeiro libro que lin en galego.

Os meus heroes de ficción?
As miñas heroínas de ficción?
De pequeno o eran os superheroes. Thor, por exemplo. Agora pode que sexa algún personaxe dun libro que este a ler.

Os meus compositores preferidos?
Si falamos de escoitar música son imprescindibles Sabina e Serrat, e despois todos os que queirades. Si falamos dun compositor e dunha música en concreto quedo con Jimmy Page (Led Zeppelin)

Os meus pintores predilectos?
Van Gogh

Os meus heroes da vida real?
As miñas heroínas históricas?
Os chamados heroes da vida real están feitos por xente á que lle interesa que existan. Todos somos heroes para alguén, só hai que estar no momento e o lugar precisos.

Os meus nomes favoritos?
Antía e Brais, foros os únicos que elixín eu.

Que detesto máis que nada?
A arrogancia, se teña razón ou non.

Que caracteres históricos desprezo máis?
Hai quen di que a historia a escreben os vencedores, pero eu penso que historia só hai unha despois pódese ocultar, disfrazar, desprestixiar, e todo o que queirades.

Que feito militar admiro máis?
A miña “mili”. Teño unha anécdota que .....

Que reforma admiro máis?
Pois non sei, ningunha.

Que dons naturais quixeras ter?
Con conservar os que teño me conformo.

Como me gustaría morrer?
De repente. Por exemplo dun esvarón durante unha maratón onde tiña o premio ao máis vello por correr con 90 anos. O esvarón debeuse a que a noite anterior estivera facendo o amor durante horas coa miña muller e as pernas estaban algo débiles, aínda que ben puido ser da festa cos meus fillos, netos, irmás e amigos (estades convidados)

Estado presente do meu espírito?
Sempre esperanzado

Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Os que se fan, nun momento dado, por axudar a outroas persoas.

O meu lema?
“Eu non son mellor ca ninguén, mais ninguén e mellor ca eu.” ou tamén aquilo que cantan os Estopa “non me conformo con vivir”.

Pásolle a bola a Folerpa

Nenos

2007-03-29T19:37:00.000+02:00

Si que é bo. E moi real. Os pais non só temos que loitar contra as vídeo consolas. Tamén contra os alcaldes e alcaldesas que fan que os nenos con balón e bici sexan considerados delincuentes.

Agora que es novo

2007-03-22T17:48:00.000+01:00

- "Tes que facelo agora que es novo"

Isto é o que lle dicía unha nai ao seu fillo. O que ten que facer é traballar tódalas horas que poida para gañar cantos máis cartiños mellor.

Eu lle digo:

Agora que es novo tes que asomar á fiestra e suspirar por saber que hai tras aqueles monte e aquel mar.
Agora que es novo tes que ler, porque te fai pensar. Ese si que é un deporte de risco.
Agora que es novo tes que facer a revolución e crer en utopías.
Agora que es novo tes que coñecer o sabor de unha derrota, ou de varias.
Agora que es novo é o tempo do amor e da poesía.
Agora que es novo viaxa, coñece outras xentes, outros pobos, outras culturas.
Agora que es novo non te preocupes polo porvir, xa terás tempo dabondo.
Agora que es novo non admitas tiranos, nin tiranías.
Agora que es novo goza do que fas cada momento.
Agora que es novo apaixónate.
Agora que es novo defende as túas ideas.
Agora que es novo rexeita a violencia e a intolerancia.
Agora que es novo non deas un paso atrás.
Agora que es novo esperta, berra, soña, corre, beixa, ama, chora, ri, canta, loita,...
Agora que es novo VIVE.

Día Mundial da Poesía

2007-03-22T17:36:00.000+01:00

Onte foi o Día Mundial da Poesía, unha boa razón para abrir de novo as portas deste blog. Onte lein poesía, como outros días, porque pensei que era unha boa maneira de celebrar ese Día.
De feito este blog existe porque EU SON POETA. Non digo que sexa un bo ou un mal poeta, nin sequera afirmaría con rotundidade que escribo poesía pero EU SON POETA. Non entendo de métrica, de rimas, de metáforas..., pero EU SON POETA.
Porque EU SON POETA decidín acudir a un obradoiro de poesía, para ver si era quen de escribir algunha poesía. Pero aínda que non puidese escribir un só verso non me importaría porque EU SON POETA. E por iso teño este blog: porque podo chegar e berrar EU SON POETA. E punto, e xa está.

Descanso

2007-02-06T18:24:00.000+01:00

Este blog vai estar parado por unha temporada. Hai cousas que quero facer e que precisan do pouco tempo libre que teño. De tódolos xeitos, pode que pase por aquí de cando en vez a deixar un saudiño.

O can non morde, podedes entrar cando queirades.

Non hai escusa

2007-01-17T17:44:00.000+01:00

— Home fulano que tal as vacacións?
— Moi ben, moi ben. Estiven polo sudeste asiático.
— E que tal, ho?
— Unha marabilla. Todo o día a deitarme con rapaciñas de doce e trece anos.
— Que me dis?
— Pois si. Tamén había un neno de dez anos pero con ese nada, xa sabes que eu son moi home.
— Alégrome de que o pasaras ben. E as túas fillas que tal?
— Agora vou a buscalas á escola.
— Veña ata logo.
— Ata mañá
Como sigamos así esta conversación pode ser real algún día. Esperemos que non.

Novos Tempos

2007-01-12T19:13:00.000+01:00

O motivo de que teña este sitio un pouco abandonado é que teño un traballo novo. Trátase dunha empresa familiar e discreta cerca de Balaidos. Ademais traballo de noite o que complica o feito de buscar tempo para escribir. De tódolos xeitos tentarei buscalo para que aqueles que pasedes por aquí non vos sintades defraudados.
Penso que co meu novo traballo podería tentar facer algo ao estilo do Gran Cronista do blogomillo, explicando como é a vida (o traballo) nesta empresa. Quen sabe, xa veremos.
O que si gustaríame é pedir referencias do meu novo xefe a alguén que, por proximidade, poida que o coñeza mellor.

Feliz 2007

2006-12-31T11:38:00.000+01:00

Si hai unha cousa que teño segura é que o 2007 vai ser unha vida nova para min, polo menos na miña vida laboral. Os meus desexos seguiran a ser os mesmos mais este ano teño o convencemento de que algún vai ser realidade. Ao 2006: moitas grazas. Fun feliz.
Que teñades todos un Feliz Aninovo.

Desculpas

2006-12-19T18:29:00.000+01:00

Quero pedir desculpas a todos aqueles que pasedes por aquí xa que últimamente estou un pouco vago. Despois das festas espero estar máis centrado e poder ter este sitio ao día. Bo Nadal e Feliz Aninovo.

Apaga a luz

2006-11-27T17:39:00.000+01:00

Quero dicir antes de nada que son comerciante (ou tendeiro se soa mellor) e o Nadal é a época do ano que máis traballo teño, pero é que hai cousas que non entendo. Que o 24 de Novembro se prendan as luces do Nadal é unha delas, chamádeme antigo pero é que na miña casa poñiamos o belén e a árbore o día 21 de Decembro, mentres daban o sorteo da lotería pola tele, e chegaba ben para aburrirse deles.
Podería entender que as grandes superficies o puxeran para animar aos clientes que van mercar os domingos, pero pola miña experiencia sei que a meirande parte da xente deixa as compras para o último día.
O que non entenderei é que os concellos se sumen a esta moda e iluminen as nosas cidades sabendo o gasto enerxético que se fai. Para iso facemos os cambios de hora? Para iso nos mandan non ter prendida a luz innecesariamente?
Persoalmente preferiría que adiantasen a chegada do verán ao mes de Marzo. Ata logo e, por favor, o último que peche a luz.

Nada (Resposta a un náufrago)

2006-11-06T17:24:00.000+01:00

Pechabas os ollos e, botando a faciana para adiante como pedindo un beixo (pensaba eu, coitado), susurrabas: “Pálpebra, o que tapa os meus ollos chámase pálpebra”. Eu odiaba as túas pálpebras por tapar eses marabillosos ollos. Bendecía as túas pálpebras por darme a oportunidade de ollar teu rostro sen sentirme intimidado pola túa mirada de resplandor de lúa (hai outros mundos pero están nos teus ollos). Xa sei o que son as pálpebras e as túas as coñezo ben porque polas mañás adoito a espertar cedo, antes ca ti, e percorro cada rincón da túa pel, da túa cara. Coñezo o teu nariz, a túa boca, as orellas, esa engurriña que tes a carón dos teus beizos e que, o sabemos os dous, e unha pequena mostra da túa alegría. E coñezo as túas pálpebras porque cada mañá espero a que as recollas e deixes sair a luz que anuncia un novo día.
Pálpebra e unha palabra plosiva bilabial sonora ou plosiva bilabial xorda? Eu que sei. O que sei é que na túa boca pálpebra e unha amendoa doce que viaxa a través dos meus oídos e chega ao meu padal e estremece-lo meu corpo. Pálpebra é o que da sentido ao noso amor, como outras palabras, como outras partes do teu corpo.
Sei que aínda cos ollos pechados sabes o que estou a facer en cada momento (por que sorris?), sabes o que estou a pensar. As pálpebras non son unha barreira opaca para os teus ollos, miras a través delas e a través da miña pel e dos meu ósos. Como, senón, podes ler meus pensamentos? (eu tamén te quero).
Pechas os ollos, botas a faciana para adiante e susurras: “Beixame”. E eu, coitado, beixo os teu beizos, o nariz, as túas pálpebras. E ti sorris porque sabes o que penso: ”Eu tamén te quero”

Milagres

2006-10-18T17:57:00.000+02:00

Hai xente que non cre nos milagres ou nos anxos, e hai outros que pensan que milagre é cando aparece un anxo voando e trae unha bandexa de ouro na que ven un boleto da primitiva premiado e soluciona todos os seus problemas.
Eu creo nos milagres, e nos anxos, non son moi frecuentes pero teño visto algún, deses que chamariamos “cotiáns”
Seguro que coñecedes a historia de Genet Corcuera, pois iso para min é un milagre dos grandes porque imaxinade unha rapaza que nace sen recibir estímulos visuais ou auditivos de ningunha clase e pode, non só, aprender a comunicarse senón ir á universidade. Pero o milagre non é que vaia á universidade, o milagre é que Genet pode “ver, escoitar e falar”. Genet non é a primeira nin será a última.
Genet debería estar na universidade, e tamén nos libros, pero para servir de exemplo a todos aqueles que nalgún momento dicimos: non podo, non son capaz, esta vida é moi dura,...
A min a imaxe de Genet regálame vida, a mesma vida que me regalan moitas persoas que coñezo, que fan milagres, ou persoas que non coñezo e tamén fan milagres.
Os milagres existen.

O Celta

2006-10-16T18:13:00.000+02:00

Todo o mundo é libre de ter unha opinión e de expresala, e nestes tempos e con isto dos blogs ata podes facer que a lean en calquera parte do mundo, iso si, tamén poden criticarte con facilidade. Outra cousa é que te deixen escribir nun diario, entón tes que ter coidado coas túas opinións e o mínimo que podes facer é escribir cousas que teñan unha certa base.
O Domingo pasado na Voz lin un artigo de Cristina Losada, que non sei si será esta mesma (explicaría moito as cousas).
O artigo leva o título de El Celta e na primeira parte a señora Losada fai lembranza da última vez que acudiu a Balaidos (“hace un porrón de tiempo”). O recordo que deixou esta visita na pequena Cristina non foi moi bo e por iso compréndese que non volvera ao campo do Celta, nin a ningún outro supoño.
A segunda parte non ten desperdicio. A señora Losada di que ao Celta se lle está a embarcar nunha aventura que leva todos os signos de instrumentalización política. Ben. É unha opinión. Mais o certo é que o Celta, nesta aventura, desembarcou aos elementos máis politizados que tiña, a saber: o anterior presidente Horacio Gomez e o anterior Director Xeral Alfredo rodriguez . Ao actual presidente o único que lle teño escoitado do tema é que non quería que o Celta se mesturase coa política.
A señora di que se escoita que o Celta vai “facer país”, e coa pregunta que se fai a continuación dedúcese que non lle gusta iso de facer país..., ou non lle gusta o país directamente (por certo, non di que país). A verdade é que un equipo de fútbol que leva as cores de Galicia e a Cruz de Santiago na súa equipaxe está a facer país (galego) dende o primeiro momento no que salta ao campo.
Di, a señora, que (ao Celta) se lle está “normalizando lingüisticamente”. Iso está ben, hai que falar con propiedade que no mundo do fútbol fálase moi mal. Pero moito témome que a señora está a falar de normalizaciónlingüisticagalega, así que o primeiro que fago é ir a páxina do Celta e ver si é certo. Non, non é certo. Está en castelán. Normalizado, pero castelán. Ou sexa, que á señora moléstalle que falen galego o adestrador Fernando Vázquez e o novo Director Xeral Xavier Mártinez Cobas que son os dous que o falan de forma “oficial” no club, porque teño que dicirlle a Cristina que o que falan Baiano, Iriney, Lucas,Nené é portugués e non galego.
Entón, resumindo:
-O Celta non está politizado. Antes si o estaba pero supoño que era da política coa que simpatiza Cristina Losada.
-O Celta “fai país” pero o país que fai non lle gusta a Cristina Losada.
-A Cristina Losada non lle gusta que dúas persoas do Celta falen galego. Non lle gusta que dúas persoas falen galego.
En conclusión e segundo Cristina Losada:
O Celta perde “aquel inofensivo localismo". Debe ser aquel de "que ben soa a Rianxeira, magoa non sexa en castelán. Olitas vienen y van."
Si o Celta é como o Barcelona xa non será o Celta de Cristina Losada, que recordemos non vai a Balaidos “ desde hace un porrón de tiempo”pero por el que sinte afecto, ou sexa xa non se vai a alegrar si gaña o Celta.
O fútbol é así.

De libros e perfumes

2006-09-28T11:39:00.000+02:00

Si hai algo que sabe todo afeccionado á lectura é que os libros poden espertar emocións e facer sentir cousas marabillosas, ou non tan marabillosas. Nun suplemento dominical falaban de perfumes e de creadores de perfumes. Entre elas estaba Annick Goutal que creou o seu perfume Eau d´Hadrien inspirada pola lectura de Memorias de Hadrián de Marguerite Yourcenar. Imaxino a esa muller pechar o libro e os ollos despois de rematar a lectura, recostarse relaxada e satisfeita, inspirar profundamente e sentir as sensacións e as palabras percorre-lo seu corpo, e descubrir na súa memoria olfactiva as notas precisas para darlle forma.

NON

2006-09-26T18:15:00.000+02:00

A xente que se dedica á venda sabe que nunca debe facer a un cliente unha pregunta que teña como posible resposta un non. Un vendedor de zapatos que atenda a un cliente indeciso non lle pode preguntar: “Quere os zapatos?” ou “necesita os zapatos?” Porque unha das respostas pode ser “NON”. Un bo vendedor ten que dar por certo que o cliente quere os zapatos: “Que zapatos vai levar, os brancos ou os negros?”.
A casa real e o goberno español van cambiar a constitución e van preguntar: “Queredes rei ou raíña?” e así, seremos nos os que elixamos unha monarquía rancia e masculina ou unha monarquía rancia e feminina. A pregunta debería ser: “Queredes monarquía?”, pero, claro, si fan esa pregunta pode ser que reciban un NON por resposta. Está claro que saben vender moi ben.

Lei de vida

2006-09-22T10:40:00.000+02:00

Este verán publicáronme un relato na Voz. Como hai alguén que aínda non o leu o poño aquí para quen lle interese.

Lei de vida

“ Que queres Xosefa? Estou a mirar o partido. Mira que es pesadiña, muller. Que si, que si, que cando remate o partido imos dar un paseo. E que queres que lle faga, eu tamén me aburro pero mirar o fútbol é a única maneira de ver algo de verde por aquí. Recordas a nosa leira? O ben que o pasábamos botando as nosas patacas, os nosos tomates...Que? Que eu estou mellor aquí? Si home, si. ¡Que carallo vou estar mellor! Si estivera alá agora estaría por fora, respirando un pouco, e non aquí pechado. ¡Que imos a estar vellos, Xosefiña! O que pasa é que aquí coa merda que botan os coches deteriorase antes o corpo. Xa sei, xa sei que o falamos e que quedamos de acordo en que había que botarlle unha man aos rapaces e que así estabamos máis cerca dos netiños...pero onde están os netos? e os fillos?
Os teus fillos sempre teñen que facer. Pola semana traballar e traballar e a fin de semana, que si imos cear cuns amigos, que o domingo imos á praia...ou ao monte...ou a merda.. que non muller, que non estou enfadado contigo, pero que queres, non entendo a estas parellas de agora. Lembras cando casamos nos? Na casa viviamos nos, teus pais, a túa aboa e despois foron chegando os nenos. ¡ Ata oito persoas naquela casiña! E que? Viviamos mal? Eran outros tempos, había un respecto e outras cousas.
Agora xa ves. Veña a dicir: Vinde a vivir para a cidade que aquí estaredes mellor e así nos estamos máis tranquilos...¡tranquilos si que están, por que non se moven para vir a facer unha visita! Que esa é outra. O de este pisito foi idea deles: “Non. É mellor que compredes un piso para vos que o noso é pequeno (cinco habitacións ten o carallo do piso) e ademais os nenos
igual non vos deixan durmir” Si, si, pero despois todas as fins de semana deixaban aos nenos con nos. Como eran “pequenos para viaxar”. Entón si que non se preocupaban si durmiamos ou non.
Non, meu amor, non chores. Xa sabes que eu o único que quero é estar contigo, ¡veña prepárate que imos pasear! Que si..que imos visitar aos fillos... ¡Claro que os quero!
¡Como non os vou querer! Si muller si, eles son así. É lei de vida.”

Mámoa

2006-09-14T11:29:00.000+02:00

A verba mámoa, mámoa, mámoa, cando ti a pronunciabas, subía e baixaba nos teus beizos, nos teus ollos, nas túas pálpebras asombradas diante da miña incredulidade. Unha mámoa non podía referirse á morte. A mámoa, así pronunciada, mámoa, na túa boca, era vida, era paixón a piques de rebordar no meu peito, no meu corazón asulagado de loucura por ti.

Francisco Castro, Xeografías

O outro día se me deu por volver a ler este libro de Francisco Castro e detívenme no capitulo titulado As palabras saben, do que saen estas fermosas palabras que deixan un doce sabor na boca. O caso que onte na Voz asaltoume unha noticia na que unhas mámoas eran protagonistas dun triste suceso. Mámoas esnaquizadas por mans asasinas, sen escrúpulos. Mámoa, mámoa, o sabor na miña boca era unha mestura da dozura da palabra e a rabia pola noticia.
De repente outra noticia veu calmar a miña indignación. Mámoas restauradas, recupéranse os símbolos da morte para dar sentido á vida. Os veciños de Candean danme unha alegría.
As mámoas ben poden ser unha metáfora da nosa terra: os montes, as augas,a historia...a lingua, están sendo maltratadas por xente de aquí, galegos, que non coñecen o significado que teñen cada unha desas pedras, desas palabras. Mámoa. Si desaparecen as pedras, para que queremos a palabra? Mámoa. Os veciños de Candean están a recuperar palabras. Eu teño a esperanza de que por cada un que rompa unha parte de Galicia veña outro a recuperala.

Unha medalliña, por favor

2006-08-31T15:33:00.000+02:00

Os galegos somos uns desagradecidos. Todos. Dende o Presidente da Xunta ata eu. Non pode ser que teñamos esquecido todo o que fixo polo noso País esa Ghrande de España que é a Duquesa de Alba. A ela rompéuselle a alma cando se desfixo das súas terras, o seu “feudo” como di o Conde de Salvaterra, ese que segundo o alcalde aínda non o invitaron porque esperan a ter un lugar “apropiado” para alguén do seu cache. As posesións da Duquesa en Galicia eran a súa “xoia da coroa”, as máis prezadas, pero ela preferiu que o pobo galego fixera uso delas. Eu reto a tódolos historiadores galegos a que dunha vez lle dean a esta muller o recoñecemento que se merece e mostren ao populacho o que fixo por Galicia, que se saiba (pero xa!) as grandes xestas coas que merecidamente gañou eses “terrenitos” e que fixeron que o seu fillo leve o nome de Salvaterra e de Galicia por todo o mundo. Ata que se faga xustiza non poderei descansar sin quitar da cabeza esa doce voz: “Sois unos desagradecidos”

Nunca Máis

2006-08-08T17:29:00.000+02:00

Si puidera calmar a calor co meu pranto, choraría ríos e mares. Si as miñas bágoas puideran aliviar a dor da túa pel queimada, choraría ata que o meu corpo seco descansara sobre ti. Si puidera recoller coas miñas mans a cinza das arbores mortas, afogaría con ela a man noxenta que asestou esta puñalada asasina. Si puidera gritar e que me escoitaran en cada lugar desta Terra recollería o berro dos homes e mulleres que loitaron contra o veleno negro que podreceu as nosas costas e levaría por riba das lapas e o fume ese berro desesperado. NUNCA MÁIS.

Os bos e xenerosos

2006-07-05T18:01:00.000+02:00

Tal vez sea llegado el momento de que despertemos de nuestro sueño y nos sintamos orgullosos de ser gallegos en la medida en que trabajamos por el bienestar de nuestros conciudadanos, sin olvidar los intereses de todos los individuos del mundo, hablen la lengua que hablen...

Que frase máis bonita, mágoa que o resto do discurso non vaia no mesmo ton. Hai tempo que proliferan estas persoas que se senten ofendidas cando escoitan falar galego, deben ser as mesmas que cando alguén lle fala en inglés fan o esforzo de comprender (para iso pagaron unha academia).

O galego en Europa (e en Galicia)

2006-07-04T14:57:00.000+02:00

Parece que chegan boas novas de Europa pero aínda que este pareza un paso de xigante a min cólleme en horas baixas e vou explicar porqué:
Este domingo pasado asistín a unhas oposicións en Silleda e iso xa daría para unha historia pero non é o que quería contar. Todo foi correcto e o presidente do tribunal leu moi clariño as bases da convocatoria dicindo que o exame se faría en galego, e a todo aquel que optara por facelo en castelán se lle entregaría o exame en castelán. O caso é que cando comezaron a entregar os exames a xente que os repartía levaba exames en castelán, e logo viña detrás unha persoa cos exames en galego e preguntaba: “En galego?” Non sei a proporción total pero onde eu estaba seria de cinco en galego, sesenta en castelán.

O himno español

2006-06-09T12:43:00.000+02:00

Despois de ler a Veloso eu tamén quero ser sincero con todos vos. Gústame o himno español. Non o himno que pon firmes a reis e militares e, moito menos, o himno que me puña firmes a min nos meus tempos de mili. O himno español que me gusta e o dos campos de fútbol, o da selección, o da furia!!. Escoitar eses compases, ollar para Raul como ergue a cabeza a ver si chove e como, dende as bancadas, milleiros de voces emocionadas entoan ese cántico sincero e espontáneo: LALA, LALA, LALALA, LALA, LALA, LALA, LA, LA, LA, LALALA, LA, LALA...

Outro Premio

2006-05-28T15:29:00.000+02:00

O meu último post foi para felicitar a unha amiga por un premio e este é para felicitar a outro amigo por outro premio. Ainda que este non é o primeiro (nin será o último) seguro que lle fixo a mesma ilusión. Parabens para el e para nos que pronto imos difrutar da súa nova (e premiada) novela.

Primeiro premio

2006-05-18T11:21:00.000+02:00

Parabéns para a miña amiga Rosa polo seu primeiro éxito literario. Ben, polo seu primeiro éxito recoñecido, porque estou seguro de que ten un caixón cheo de grandes éxitos. Xa sabes, o primeiro é o máis difícil, seguro que veñen moitos máis.

Terapia

2006-05-12T11:15:00.000+02:00

Onte reunímonos un grupo de amigos e amigas. É unha cita que temos mensualmente despois de coñecernos nunha terapia á que acudiamos para curarnos do mal da literatura. O “doutor” que nos tratou fíxoo tan ben que agora temos a necesidade de ler e de escribir e de comentar as cousas que lemos, e compartir o que escribimos. O último libro que limos foi Leviatán de Paul Auster e quero deixar aquí unha frase que foi do agrado de todos: “A vida cambiou, a vida continuou”

La mina

2006-05-02T19:38:00.000+02:00

“Si encuentras a Lucifer, hermano, siéntate a conversar y pregúntale si esto es distinto a lo de allá. Te dirá que jamás, aquí hay mucha miseria y mucha desigualdad”

Esta é unha estrofa dunha canción de Miguel Ríos: La mina. A pesares de que nunca escoitei a canción, a escribín de memoria. Era unha pintada que adornou durante moito tempo un muro do barrio do Rocio, en Vigo, concretamente na Rúa do medio, nas casas roxas. A pintada a fixera un veciño meu e penso que foi o primeiro grafiti que vin. Pasaba todos os días diante del cando ía á escola e así se me quedou. O rapaz cando a escribiu debía ter uns quince anos, e nunca se me ocorreu preguntarlle porque escollera esas palabras. Viñéronme á memoria, aínda as teño agochadas, para collelas de vez en cando e saborealas e descubrir que nunca perden sentido. E se algunha vez atopo a Lucifer non falarei, porque xa coñezo a resposta.

Galego o último

2006-04-07T12:11:00.000+02:00

Miña nai era valenciana. Naceu en Valencia e viviu alí ata os catorce anos que viñeron para Vigo. Sempre contaba historias de cando era nena. Unha delas era que cando estaban a xogar as outras rapazas dicían: “Galego o último”. Miña nai enfadábase coas amigas, porque a súa nai era galega. Eran outros tempos. Tempos difíciles, nos que unha parte de España era inimiga da outra parte. Hoxe en día o de “gallego” non é un piropo en moitos lugares. Non pasa nada, podo entendelo. En Balaidos, por exemplo, cando o porteiro contrario vai sacar de portería ouvean e cando chuta din: “hijoputa, maricón, español”. É unha pequena parte do público e ninguén lle da moita importancia.
O que si paréceme moi grave é que unha institución que “limpia, fija y da esplendor” siga aceptando termos ofensivos para “gallego”, e moito máis grave é que estou seguro que non os poría de ser “español” a palabra.
Por certo, buscade francés no diccionario da RAE...non, a definición que pensades non aparece.

2006-04-04T11:52:00.000+02:00

Onte saíu na Voz unha entrevista que lle fixeron a Agustín Fernández Paz. Quedei con dúas cousas. A primeira é a que sae de titular: “As historias boas son universais”, ou sexa que da igual que fales da túa aldea, da túa rúa ou da túa casa. Seguro que hai alguén no outro lado do mundo que compréndete perfectamente. A outra cousa é a resposta á última pregunta: “¡O carallo!”, así, rotundo. Eu estou totalmente de acordo con el; os rapaces de agora non son nin peor, nin mellor que os de antes. Eso si, están máis preparados e o problema que teñen é que teñen moito onde escoller. A maioría dos pais queixámonos de que os nosos fillos queren os xoguetes máis caros, as roupas (de marca) máis caras, etc...pero os culpables somos nos porque a maioría das veces acabamos dándolles o que piden por que non queremos que os nosos fillos sexan “diferentes”. Así que si os nosos fillos non len pode que sexa porque nunca nos viron cun libro nas mans.

A reconquista

2006-03-29T19:50:00.000+02:00

Pensaba o outro día despois de ler a Ferrín no Faro que a historia pode ser manipulada para que o pobo se sinta orgulloso de feitos que deberían facernos chorar. A historia da conquista de América é a historia dun xenocidio que fixo desaparecer culturas enteiras, sen embargo países como España ou EEUU móstrannos aquelo como a salvación duns pobos salvaxes.
Sempre fun afeccionado á festa da reconquista, xa sabedes, o pobo de Vigo foi o primeiro en expulsar ao invasor francés, o pobo de Vigo os ten ben postos. Eso é mellor que pensar que aqueles homes e mulleres loitaron enganados polo clero e polos nobres e que si perderamos aquela reconquista hoxe viviriamos mellor.
Estaba a pensar en que a historia pode ser manipulada cando hoxe leo o Faro e logo a Voz e algo non encaixaba. Algún deles estaba a manipular a historia, ou polo menos a ocultala.

O que aconteceu en Marzo

2006-03-24T11:19:00.000+01:00

Hoxe as 18,30 no Centro cívico de Teis terá lugar a presentación da publicación do libro “O que aconteceu en Marzo” de Modesta Regueira Núñez. Alí estaremos para acompañar a Modesta neste primeiro fillo literario. Noraboa.

Día da Poesía

2006-03-21T17:46:00.000+01:00

Hoxe celebrase o Día Mundial da Poesía e en Padrón lle fan unha homenaxe ao soneto. O soneto paréceme a forma poética máis fermosa, a que pode chegar a dicir máis en tan pouco espacio. Confeso que cheguei a ter obsesión cos sonetos e mesmo escribín algún que pode que estea ben escrito. De tódolos xeitos a mellor forma de facer unha homenaxe a este Día é facer o que fixo folerpa e deixar un poema. Aí vai o meu:

SONETO

Desgarra a miña alma, vendaval
que a árbore do seu solo derroca,
o desprezo que sae da túa boca
e négame de xeito criminal.

Asemella o edén, tan irreal,
a cruel sensación de amor que toca,
melodiosa coma o mar na roca,
o meu sentido, cándido e brutal.

Quixote que provoca aos muíños,
barco que en augas en calma naufraga.
é o meu destino desapiadado.

Máis non abandonarei os meus camiños.
Que anque o meu corazón por senda vaga,
con ver o teu rostro xa estou pagado

Licor de abelá con xeo

2006-03-16T19:16:00.000+01:00

Gustoume o libro de Veloso, “Licor de abelá con xeo”. Gustoume moito. Non vou facer unha análise do libro porque para iso “doutores ten a igrexa” pero teño que dicir que gustoume a maneira de ir de personaxe en personaxe sen perder o fío de cada historia, gustoume a critica que fai de certas parcelas da vida literaria, gustoume...ben xa paro, tan só dicir que non vos perdades esta marabillosa historia.

relato

2006-03-14T18:49:00.000+01:00

Sentiu o canón na súa sen. Pensou no tópico do frío aceiro, que se desfacía naquel intre; o aceiro do canón atopábase quente. Antes de atreverse a acercalo a súa cabeza tivéralo nas mans, afacéndose a el, perdéndolle o medo e ...colléndolle cariño? Non levou a conta do tempo que pasou coa pistola na man pero foi dabondo para pensar moito e moitas parvadas. O tópico no que si que pensou foi no do símbolo fálico do canon; atopábase soa pero non puido evitar ruborizarse. A súa idade aínda non tivera tempo de coñecer en profundidade o corpo dun home, e xa non falamos do... os colores volveron de novo a súa faciana. Non quería pensar niso, quizais o feito de non ter coñecido a un bo rapaz fora un dos motivos de atoparse alí.
As bágoas comezaron a humedecer a súa face. Non eran unhas descoñecidas, por desgracia eran unha visita moi frecuente na súa vida aínda que as veces acollíaas coa desesperación de quen ten que estoupar por algures para libera-la súa desesperanza.
Volveu aparta-la pistola. Colocouna diante dela co canón diante dos ollos. Perdeuse na negrura sen piedade da boca sen fondo. Creu ve-lo brillo do aceiro da bala. Xa a tivera na man, xa coñecía tamén o tacto do pequeno e fatal instrumento. Preguntouse como algo tan pequeno tiña a capacidade de producir algo tan inevitable.
-“E si non funciona?”
Dixo en voz alta.Asustouse ao escoita-la súa voz. Ergueu a cabeza e mirou arredor seu. Porque o diría en voz alta? Estaría a volverse tola, sen dubida. De tolos é face-lo que tiña pensado facer, o que a levara a aquel lugar. Volveu pensar no funcionamento do arma.
O seu pai era cazador e xuntábase con moita xente afeccionada as armas. Un vello policía venderalle a pistola para poder pagar unhas débedas de xogo. O seu pai acostumaba a levala cando saía de caza. “Para que non colla frío” dicía o paifoco. O feito de face-lo que ía facer, coa pistola do seu pai, era unha especie de vinganza. Ela prefería a idea de meterse na bañeira con auga quente e unha coitela, e deixar que a vida se lle fose polos dedos abaixo, mais gustáballe a idea de ver sufrir ao seu pai polo feito de que a “súa” nena se rebentase os miolos coa “súa” pistola e, aínda por riba, na “súa” habitación. Porque non o dixera pero aquela era a habitación do seu pai. Ben, era o soto e non unha habitación pero alí era onde seu pai pasaba o tempo que non estaba de caza.
Pero seu pai non era a razón de que se atopara alí naquel intre, coitadiño. Pero así aproveitaba e fodíao, por cabrón. Non, non era polo seu pai. Tampouco pola súa nai, a mullerquedabatodopolosseufillos que era como ela mesma gustáballe definirse. O que pasa que “todo” era mante-la casa limpa e a comida no prato. Non era pouco e ela, como boa filla que sempre foi, agradecíalle o traballo que facía na casa. Pero tiña que haber algo máis, unha nai tiña que ser algo MÁIS. Non, non quería que fose a súa amiga, quería unha...confidente, un ombro no que solta-las bágoas que poboaban a súa gorxa dende sempre, dende que era nena; unha vez perdeu a súa boneca, despois perdeu o can que lle regalaran polo Nadal (aínda que sospeitaba que o seu pai desfixérase del cando o can comezou a crecer) e despois foi perdendo amigas, noivos... por último perdera o respecto por ela mesma e pola vida. Xa non tiña nada que perder.
A escuridade do canón interrogáballe, andaba a meterlle presa pero, quen ten presa por morrer?
Decatouse de que era a primeira vez que pensaba na morte como tal. Ata agora tiña pensado nela dun xeito eufemístico: deixalo todo atrás, abandonar este mundo, mandalo todo á merda,...pero agora aparecía a palabra en toda a súa crueza: a MORTE.
“É raro” pensou “a verdade é que non me da arrepíos, nin sequera un pequeno calafrío.”
Asustouse da súa tranquilidade. Agora estaba segura de que faríao, chegaría ao final.
De súpeto soou o seu móbil, ela non puido evitar que o seu corazón lle saltara no peito. Colleuno. Era a súa amiga...ben, a verdade é que ela pensaba que non coñecera a amizade, senón a que ía a estar alí.
Era unha mensaxe: “st find qdo cn tbo NV” (esta fin de semana quedo cun tío bo)
Sempre fora unha estúpida e sempre andaba a facerlle as beiras a alguén, así tiña a fama que tiña.
O que pasa que aquel “tío bo” co que quedara o fin de semana era o rapaz máis guapo que vira xamais, e a súa “amiga” sabía dos seus sentimentos aínda que ela non llo contara a ninguén.
Aquel rapaz era o único que podía evitar que ela fixera o que ía...¡que carallo! ¡que se matara, que se suicidara, que espallara os seus miolos polas paredes de aquel soto de merda!...perdón...aquel rapaz, dicía, era o único que podía evitar aquilo. Tan só con que lle dixera:”Deixa todo, ímonos lonxe de aquí” mais sabía que iso non ía suceder. EL era outro merdeiro máis, un neno sen soños nin ilusións. Só pensaba nas motos e en flipar os fins de semana.
Xa estaba farta de todos, de todo. Descubrira que todos aqueles que zumbaban arredor dela tan só mandábanlle pensamentos negativos. Na súa vida non había ren positivo e ela ¡necesitábao! Pero non descubrira-la maneira de facer que as cousas boas se instalaran ao seu carón. As veces pensaba que ela era positiva. “Son boa rapaza” pensaba “intento portarme ben cos demais, intento face-lo ben”. E claro, os polos iguais repélense, e ela atraia aos polos negativos, todo o negativo. Pero pronto comprendeu que non era así, ela tamén era negativa, formaba parte dun todo negativo e xa logo que non podía atraer o positivo, desfaríase do negativo.
E alí estaban. Ela e a pistola. Ela e un burato negro sen fin, que a chamaba. Ela e nada. Ela e...todo. Acercou a pistola a súa sen e disparou.
Cando espertou aínda pitábanlle os oídos a causa do disparo. Sentiu o cheiro a pólvora no aire. Pero cheiraba a algo máis, cheiraba a...limpo.
Ergueuse. Xa non se atopaba no soto. Estaba na súa habitación. Foi ata o espello e respirou tranquila: non había nin rastro de sangue, a súa face estaba ben. Máis que ben. Atopouse máis guapa.
Sería un sono? Ou estaría morta? Non, sabía que non estaba morta. Sentíase moi viva. Acercouse á fiestra e na súa cara apareceu un sorriso cheo de esperanza.

Libros

2006-03-10T12:53:00.000+01:00

Onte acudín á presentación do libro “Sari, soñador de mares” do ESCRITOR Marcos S. Calveiro. Foi un pracer coñecer en carne e óso a Folerpa e na miña biblioteca brilla esta nova alfaia de papel.
Teño que dicir que xa lin o libro. Cometín a imprudencia de abrilo e ollar as primeiras follas e xa non fun quen de parar.
Cando collemos o libro embarcamos cara a eses nove mares que Simbad coñecía tanto, só que nestes mares non hai auga senón palabras, palabras que como suaves ondas que abanean a nosa dorna lévannos rumbo onde habitan os soños de Sari e os soños de Marcos.
Tamén merquei o libro de outro amigo blogueiro. Prometo que o lerei e que comentarei a miña opinión.

Festa da Arribada

2006-03-07T19:15:00.000+01:00

O Domingo estiven na Festa da Arribada en Baiona. Era a primeira vez que acudía e gustoume sobre todo a forma que ten o pobo de celebrala, podíase ver a moita xente con vestidos da época. As rúas estaban cheas de postos de comida e de venda de productos artesáns. Repetirei para o ano.

Este blog

2006-03-01T11:12:00.000+01:00

Non sei si o que ven hoxe na Voz traerá consigo un aluvión de visitas a este humilde lugar. Para aqueles que veñan por primeira vez pídolles perdón si quedan decepcionados. Eu non teño a xenialidade de ese tal folerpa (é o que pon no artículo) co que teño a honra de compartir páxina na Voz e tampouco son especialista en ningún tema. Este é un blog humilde que en principio tan só quería compartir as cousas que escribía e agora o que pretendo é ser agradecido con todos os blogs que leo a diario. Así que xa sabedes, sodes todos benvidos.

Manifesto Subversivo

2006-02-22T17:51:00.000+01:00

O meu último comentario acerca da “normalidade” chamou a atención de Nemeth, que tamén tiña unha experiencia sobre unha situación “normal”.
Hai tempo lin no Faro unha columna que animábanos a que cousas como estas non nos resultasen estrañas. Gardeino para ler de cando en vez e agora quero compartilo con vos (o escribo en castelán que é como estaba).

MANIFIESTO SUBVERSIVO
J.A. Otero Ricart

De nada sirven las quejas; es la hora de actuar. Ya está bien de hacer la vista gorda ante situaciones lamentables. No es cierto que no haya otra solución, lo único que hace falta es el coraje necesario para proclamar bien alto que no queremos entrar en ese juego. Todos podemos hacer algo para subvertir ese orden establecido de hipocresía y falta de honradez. ¿Y qué es hoy en día lo más revolucionario?
En esta civilización de hipócritas y mentirosos, lo más revolucionario es decir siempre la verdad.
En esta sociedad materialista, lo más revolucionario es proclamar bien alto que hay cosas más importantes que el dinero.
En esta época utilitarista, lo más revolucionario es la filosofía, la poesía y el arte.
En estos tiempos de caras tristes, lo más revolucionario es una sonrisa.
En esta cultura de la frivolidad, lo más revolucionario es el rigor.
En esta situación de indiferentismo, lo más revolucionario es comprometerse con algo.
En este mundo de chapuceros, lo más revolucionario es el trabajo bien hecho.
En esta generación de “trepadores”, lo más revolucionario es no aspirar a un cargo.
En estos momentos de violencia, lo más revolucionario es ser candoroso.
En estos días de puñaladas traperas, lo más revolucionario es la lealtad.
En este fin de milenio pesimista, lo más revolucionario es el optimismo.
En estos años de chabacanería, lo más revolucionario es el buen gusto.
Y si hay que actuar, actuaremos. Haremos pintadas reclamando justicia en las paredes por donde han subido los trepas. Tomaremos en nuestras manos un arma cargada de futuro: la poesía. Lanzaremos cócteles molotov de buenos modales contra los violentos. Levantaremos barricadas de cariño y comprensión ante los insolidarios. Pondremos de nuevo en marcha las multicopistas para llenar con panfletos de esperanza esta sociedad aburguesada.

Unha cousa normal

2006-02-10T17:28:00.000+01:00

Un home maior caeu diante da tenda na que traballa a miña muller. Tivo a mala sorte de ir cargado de bolsas e non puido botar as mans. Deu coas narices no chan. A miña muller acudiu na súa axuda, fíxolle unha pequena cura e mesmo ofreceuse a que eu o levara á súa casa.
Ata aquí todo é moi normal..., ou non?
Hoxe apareceu a esposa do accidentado pola tenda. Deulle as gracias varias veces, regaloulle unha planta e bicouna. Ou sexa, que a muller estaba agradecida de verdade.
E aí vai a miña pregunta: é normal o que fixo a miña muller, ou é algo tan estraño que mereza tanto agradecemento?

Días de calor

2006-02-06T18:16:00.000+01:00

Teño medo dese día. Ese día que ti e máis eu ollaremos vellas fotos e lembraremos a area e a auga das nosas praias. Lembraremos eses momentos quentes de sol e de ledicia. As rochas seguiran alí e seguiran as ondas bicando os nosos corpos nus, máis non sei, quizais a auga xa non sexa tan transparente ou o aire non sexa tan puro. O que si seguira serán as lembranzas daqueles días. Os días que refrescabamos noso corpos nas augas do paraíso.

Teimas

2006-01-30T19:27:00.000+01:00

Fun nomeado por náufrago para facer este xogo. Teño que pór cinco das miñas teimas. Aí van:

1º- (Coincido con náufrago) Mercar libros. Teño un montón de libros por ler e sigo a mercar.

2º- Morder as uñas. Xa teño corenta anos e sigo, aínda que agora crecen de cando en vez e as veces podo rañar a cabeza.

3º- A sesta é unha manía? Para min é unha gozada; non moito, pechar os ollos quince ou vinte minutos chégame. Mágoa que non podo facelo tódolos días.

4º- Deixar que o deposito do coche se baleire ata que a luceciña roxa queda fixa. Non é por non gastar, que sempre énchoo, pero parece que gústame o risco de quedar tirado.

5º- Meus fillos din que esaxero moito as cousas... Eles si que esaxeran.

Mándolle o xogo a: Brétemas, Concello de Vigo, Nubosidade Variábel, Nemeth e O Ollo da Vaca.

O disco duro

2006-01-30T12:12:00.000+01:00

A semana pasada estiven desconectado. O meu ordenador dixo basta e parou. Por fortuna tan só tiven que cambiar a placa base e puiden recuperar os arquivos, aínda que o sistema operativo quedou algo danado e terei que “formatear” e comezar de novo. Deume por pensar como sería si puidésemos limpar a nosa memoria; sacar as cousas pouco importantes que ocupan espacio, liberarnos desas xenreiras que tanto dano fan. Persoalmente penso que si para facer iso teño que desprenderme dalgunha das miñas lembranzas, por moi pequena e insignificante que sexa, non o faría.

A balea

2006-01-24T17:17:00.000+01:00

Unha balea morreu no centro de Londres despois dun percorrido polo Tamesis. Parece ser que lle queren facer unha estatua, e a causa da morte ten preocupado a todo o mundo, mesmo vai chegar ao parlamento ingles. Unha balea con sorte. Morren baleas a diario en moitas praias do mundo. Nas rúas de Londres morren persoas (como en tódalas ruas do mundo) e ninguén pregúntase o porqué. Unha balea con sorte.

A CASA

2006-01-14T19:12:00.000+01:00

Lembro a casa que me veu nacer.
A casa do río de prata e laranxeiras,
ceo turquesa, risas de fame,
a casa que espantaba a miña pena.

Lembro a casa que me veu crecer.
Coas paredes gastadas por caricias,
sacrificando seu lecer.
Cómplice de tódalas ledicias.

A miña casa que é silencio,
altar das miñas lembranzas,
papel mollado en bagoas de rabia,
de medo e desesperanza.

A miña casa, que é pasado,
vive no meu pensamento,
no meu corazón, orfo dos seus ollos
onde non entra o esquecemento.

Por fin ¡¡

2006-01-09T19:04:00.000+01:00

Un dos desexos máis estendidos no Nadal e o que recibimos o sete de Xaneiro, e non o seis. O desexo é o de que rematen as festas e vai crecendo o número de persoas que o único que queren é que rematen canto antes.
Cada vez máis, regálase por obrigación e as ceas son motivo de discusión por escoller a que casa se vai, e cada ano soportase menos á xente coa que temos que cear.

Feliz Ano

2005-12-27T19:05:00.000+01:00

Estes días de Nadal son un pouco complicados para min e por iso teño isto un pouco abandonado. Espero volver con moita máis forza o próximo ano.
¡¡Feliz Aninovo 2006!!!

Hai amores...

2005-12-19T15:11:00.000+01:00

Eu non fumo así que a historia que vai a continuación non é a miña. O que pasa é que de cando en vez algunha meiga boa e fermosa achegase a min e deixa as súas historias na pantalla.
Desexo que vos guste.

HAI AMORES ...

Agora que estamos tentados de volver cara á clandestinidade dos nosos primeiros encontros, decátome que un segundo non é un suspiro. É unha eternidade no limbo sen saborear o teu veleno.
Desta afastarémonos definitivamente, meu amor. Este 1 de xaneiro non será como tódolos que xa pasaron.
Desta vai...
E sei que no fondo será o mellor, levo anos escoitándoo de todo o mundo, mesmo cheguei a dicilo eu tamén case con convencemento.
Agora tamén o digo, cando outros xa lle puxeron caducidade a esta tolemia tola da que non me dou decidido a fuxir.
Roubaron nosa data, meu amor. Aquel ritual de cada primeiro de ano no que logo dunhas horas, mesmo dun mes ou seis de abstinencia, desesperaba por ter de novo lume na miña boca e corría ó teu carón para que naquel primeiro bico me inocularas un esvaído, mestura de morte e pracer, co que desculpar tanta escravitude.
Pero desta vai ir...
As historias decadentes e politicamente incorrectas xa non se aturan malia telas promovido dende que a muller é muller, e o home é home. Agora só nos quedaría o feble acougo duns bicos a correr detrás dun cristal. Ti máis eu expostos coma monstros de feira. Non quero que o noso remate así.
Hoxe todo o mundo ten que ser bo. Mesmo eu. E quero esquecerte, e respecta-lo meu corpo, e afastarme de ti, e chegar a aborrecerte tanto como te desexo.
Coido que desta vai...
Pero só de pensalo, meu tóxico amor, fai que che colla entre os dedos e che achegue ata os meus beizos mudados en chisqueiro para prenderte.
A xente comeza a mirarme mal. E teñen razón, esta dependencia noxenta non é doada de aturar, pero que me deixen envelenarme só durante uns días máis. A partires do 1 de xaneiro este corpo será todo deles. E meu.
Porque desta vai ir... por lei.

Onde estaba cando mataron a Lennon?

2005-12-09T11:56:00.000+01:00

Onte na Voz fixeron unha reportaxe na que lle facían esta pregunta a varias personalidades. Non recordo por onde andaba eu cando mataron a Lennon , seguramente a estudiar. Tampouco é que me afectara moito e das opinións da reportaxe quedo coa de Julián Hernández. A morte que levou fixo que nacera un mito que de seguir vivo quizais non chegara a tanto.

Illas Cies

2005-12-08T15:34:00.000+01:00

Incrible historia a dos visóns americanos que nadaron ata as Illas Cies e hoxe en día forman unha colonia de 24000 exemplares. Estes visóns son un depredador moi perigoso que acaba con moitas das aves que alí aniñan. O peor é que moitos destes animais foron liberados por “ecoloxistas” que por saír nos periódicos están a por en perigo o ecosistema de moitas zoas de Galicia.

Pases pro bus

2005-12-01T18:55:00.000+01:00

Lémbranme que fai vintecinco anos que comecei os meus estudios no instituto. O grito de “Pases pro Bus” foi un grito de guerra que aínda hoxe
recordan moitos vigueses. As asembleas de estudiantes e as “grilleras” eran parte da paisaxe diaria daqueles anos. Mais dun pai/nai de familia estaba eses días tirando pedras aos buses.

Inxustiza

2005-11-29T19:11:00.000+01:00

Moi boa a viñeta de Davila no Faro. Pode parecer esaxerado pero somos así.

Movida, movida

2005-11-26T13:29:00.000+01:00

Duelo de Titáns nas letras españolas. Sabendo a afección que ten Pérez-Reverte polo Século de Ouro, esperemos que o duelo sexa do estilo de Gongora e Quevedo e non do de Salsa Rosa. Aínda que JPR xa botou man da súa espada.

Poetas

2005-11-26T13:26:00.000+01:00

Onte comezou o “Taller de Poesía Caixanova”, ao que teño a sorte de asistir. O obradoiro é impartido por Fran Castro o que é unha garantía de calidade. Xa estiven no anterior obradoiro de narrativa así que sei ben que este vai ser divertido e moi aproveitable.
Do primeiro día o mellor consello é o de Jorge Luís Borges, da súa obra Arte Poética:
“La verdad es que no tengo ninguna revelación que ofrecer. He pasado la vida leyendo, analizando, escribiendo (o intentandolo) y disfrutando. He descubierto que esto último es lo más importante.”

Así que xa sabedes...¡ a gozar!

Maldito día

2005-11-25T15:02:00.000+01:00

O día de hoxe non debería de existir. E a maneira de que non exista é a educación dos nosos fillos. Temos que ensinarlles palabras como respecto, dignidade, amor...E o máis importante, temos que darlles exemplo. Que esas palabras sexan feitos na súa casa e que descoñezan o significado de maltrato, vergoña, medo...

Un galego na Lúa

2005-11-24T12:27:00.000+01:00

Hoxe descubrín un novo blog en galego. Chámase Fíos Invisibles e non tería nada éstrano si non fose que ven da Arxentina. Cada día sorpréndeme máis isto dos blogs. Podes compartir opinións cun galego na Arxentina, nos USA, en Suecia, etc..
Cando haxa vida na Lúa seguro que haberá un galego que faga un blog.

As veces

2005-11-23T12:44:00.000+01:00

As veces gustaríame non facer preguntas, non buscar respostas. Non remexer no meu interior na procura de palabras. Gustaríame, coma ti, ser feliz cun raio de sol.

Recordos

2005-11-22T18:47:00.000+01:00

Debe ser que me estou a achegar a unha idade máxica que os recordos da miña primeira infancia visítanme de forma asidua.
Esa época da miña vida está marcada polos trens xa que eu vivía na Rúa Canadelo Baixo, moi preto da estación. Recordo, por exemplo, a vía vella ou vía morta que discorría por onde hoxe pasa a autopista. Tamén o campo da Barxa, onde estaba a fabrica de cervexas Skol e onde hoxe están as Torres Xemelgas de Vigo.
Pero sobre todo recordo unha foca de mármore, que había nunha peixería (ou carnicería) da Rúa García Barbón, pola que eu me deslizaba como se fose un tobogán . Por favor, hai alguén que recorde esa foca?

Cousas de vellos

2005-11-18T11:46:00.000+01:00

Fraga dí que “Zapatero erra ao non respectar o pacto para o esquecemento”.
El e outros si que son quen de esquecer e esquecen tanto que agora din que Franco fixo posible a democracia e que non foi un dictador fascista senón que “era autoritario”.

Barrio

2005-11-17T11:06:00.000+01:00

Eu crecín nun barrio perigoso. Ou eso pensaba moita xente. O certo que para min foi un bo barrio e unha boa infancia. So tiñas que “baixar á rúa” para atopar un puñado de amigos cos que xogar.Logo crecemos e a droga podreceu as rúas e o sangue de moitos rapaces.
Hoxe non vivo nun barrio como aquel. As veces teño magoa de que os meus fillos non saiban o que é ter unha rúa chea de nenos para xogar.
Non todo cambiou. A droga segue ai. Non é tan escandalosa como a dos ´80 pero agora a podes atopar moito máis fácil e a idades máis novas.

Tolerias

2005-11-14T12:09:00.000+01:00

Onte vin na tele unha “noticia” curiosa. Falaba dunha tenda na que podías mercar camisetas de Fernando Alonso, de Schumacher, colares que eran a última moda en París, perruquerías onde podías cortar, tinxir e moitas cousas máis.
Que ten de curioso a noticia? Que a tenda e todo o que alí había estaba dedicado... aos cans¡¡
Están tolos estes romanos.

Arde Paris

2005-11-09T10:18:00.000+01:00

Esto é vandalismo ou unha nova revolución? Buscan algunha cousa debaixo das pedras? Ou tan só queren as pedras?

A Volvo en Vigo

2005-11-09T10:15:00.000+01:00

Vigo prepárase para a Volvo Ocean Race. A Corina está en todo

BLOGS

2005-11-07T17:43:00.000+01:00

Moito se esta a falar dos blogs estes días. Sen entrar en discusións literarias eu me quedo coas palabras de María Yañez: o blog foi creado para dialogar e compartir. Recórdame a eses bares nos que se reunía a xente a falar e a escoitar. O que tiña algo que dicir o dicía e senón, escoitaba.

Calidade

2005-11-03T17:49:00.000+01:00

Hai unha frase que sempre me gustou moito: “A calidade non é un destino senón un estilo de face-las cousas”. Tamén hai outra versión, mais romántica quizais, que é “A calidade non é un destino, é un camiño”.
Cando a lin foi nun contexto referido á venda: o trato co cliente e cousas así, pero penso que pódese referir, por exemplo, á literatura e mais en concreto á literatura galega.
Unha das cousas mais esperadas é A Grande Novela Galega e mesmo penso que agora hai alguén escribindo e pensando “Esta vai ser. A referencia da nosa cultura. O libro que nos vai facer espertar”.
O camiño da literatura galega fai tempo que esta feito de calidade, quizais o que falta é literatura que non teña tanta calidade, literatura desa que nas librarías ponse en grandes montóns.

Lectoras

2005-10-29T12:28:00.000+02:00

Onte acompañei a miña filla á Casa do Libro xa que a escritora
Laura Gallego acercouse por alí para asinar os libros dos seu lectores. A verdade é que había moita xente, non era o mesmo que si fora Bisbal pero penso que pasou mais dunha hora asinando libros.
Sorprendeume que mais do 90% dos que había alí eran rapazas, logo pensei no meu fillo que estaba nun entrenamento.
Vendo o que alí había, si a literatura ten futuro seguro que vai ser feminino.

Viaxes

2005-10-26T18:58:00.000+02:00

Supoño que todo o mundo ten algunha viaxe soñada, esa que aínda non realizamos e que quizais non realicemos xamais.
A miña viaxe soñada non é nada exótico. Gustaríame recorrer os USA por esas autopistas interminables que teñen, e a poder ser nun cadillac (que queredes, é o que ten crecer pegado ao televisor).
De momento me conformo con que algún amigo me dea ideas para cando poida ir.
Cal e a vosa viaxe soñada?

Libros Vellos

2005-10-22T13:36:00.000+02:00

Na miña pequena e humilde biblioteca teño tres “xoias” das que me sinto orgulloso.
Un é o Tratado de Cirugia General y Especial del Doctor Hermann Tillmans traducido polo doutor Emilio Mira e editado por Francisco Seix- Editor de Barcelona en 1922 (la 12ª edición), a primeira edición é de 1887.

O segundo é La Alegría de Vivir de Orison Swett Marden (que foi unha especie de Paulo Cohelo) traducido por Federico Climent Terrer y editado por Librería Parera de Barcelona en 1920.

O meu predilecto é un que esta de moda este ano: Combate de Trafalgar, Vindicación de la Armada Española de Manuel Marliani, ex-Senador del Reino. Impreso por la Imprenta y Librería de Matute, Calle de Carretas, 8 Madrid en 1850 (155 anos¡¡)
Non é que sexan unhas xoias literarias mais forman parte dos libros da miña vida. Son recordos da miña infancia que cando case que non sabía ler collía e admiraba pola súa idade.
O de Trafalgar é un libro deses de tapas duras e artesanal, xa esta un pouco vello e agradecería que me recomendarades alguén que o poida renovar un pouco.
Por certo, que libros vellos tendes vos?

Ser pais

2005-10-17T12:14:00.000+02:00

Miña filla pediume permiso o outro día para saír de paseo coas súas amigas. Ten doce anos e foi a primeira vez que saíu soa. A verdade é que tan só foron dar unha volta pola Praza E as catro da tarde e ata as seis.
Moitas veces pregúntome si son un bo pai. Supoño que é unha preocupación que teñen tódolos pais e que nos responderan nosos fillos algún día, pero non moi pronto. A resposta terá que ser cando os nosos fillos tamén sexan pais e saiban da dificultade de educar a eses tolos (xa non tan baixiños) que todo o queren. Eu penso que a educación dun fillo é como todo na vida: cuestión de equilibrio. Tes que facer malabares co que lles das, co que non lles das, tempo de estudio, tempo de lecer, etc. Agora as cousas son moito mais difíciles co todo o que lle ofrece o consumismo. Tan só hai unha cousa coa que non tes que ter medidas e podes abusar: o AMOR, e así en maiúsculas. Non o cariño, non a tenrura. O amor, ese que todo perdoa, que pide perdón, que fai rir ....e chorar.
Tedes que perdoar por este momento tan sensible pero o outro día vin na tv un programa sobre cirurxía plástica. Estaba rodado en Colombia e falaba de rapazas que se operaban. Saía unha rapaza que se puxera peito e tiña ¡14 anos! Loxicamente quen menos culpa ten é a nena. Os culpables son o sistema medico que permite esas cousas e sobre todo os pais que non son quen de explicarlle a súa filla, non só o proceso de crecemento do seu corpo aínda non rematado senón que ten que aprender a mirarse ao espello sen vergoña.
Eses son bos pais? Seguramente a súa filla díxolles: “Sodes os mellores pais do mundo” Pero, o son?
Eu teño traballo para que a miña filla non me pida unhas tetas novas dentro de dous nadais e si o fai espero que me diga: “Es o peor pai do mundo”

Lecturas Dereitas

2005-10-11T11:38:00.000+02:00

Este Sábado pasado saíu na Voz unha entrevista a Carlos Fernández a raíz do libro que escribiu sobre o innomeable. Confeso que non lin o libro, que penso que é outro máis sobre o mesmo aínda que este parece máis neutral ca outros.
O que me preocupou da entrevista foi a parte onde Carlos Fernández di: “...la derecha, que suele comprar más libros que la izquierda...” Non sei si é certo ou é unha apreciación persoal e agradecería que si alguén ten datos fiables os comparta con todos nos.
O que si é certo é que ultimamente andan polas listas de vendas personaxes que venden libros a esgalla é que cando firman exemplares da “súa” obra parecen estrelas da música. E si que son de dereitas.
Que pasa? Os da esquerda non teñen autores que arrastren á xente ás librarías?

Anexo

2005-10-03T14:15:00.000+02:00

Teño que pór un anexo ao comentario de hoxe. No sei se me expliquei moi ben por iso atrévome a coller a axuda de Xavier Alcalá.

¿Porque escribes en gallego?

2005-10-03T12:01:00.000+02:00

Antes de nada teño que dicir que eu adoito a falar castelán a cotío. Non penso que sexa bo nin malo, tan só é o que hai. Tamén é verdade que a maior parte do meu entorno fala castelán e por iso xa escoitei un par de veces a pregunta que hoxe titula este texto.
A verdade é que eu faría dúas preguntas: 1ª ¿Porque escribes? 2ª ¿Porque en galego? Aínda que as respostas poderían ser moi complexas penso que as mais fáciles son: 1ª Porque leo. 2ª Porque leo en galego.
Eu non son escritor e fai pouco que xunto letras por afección e non me importa escribir en castelán,pero escribir en galego prodúceme unha gran satisfacción e ademais permíteme practicar o meu galego, que vai un pouco mal.
Pero a razón mais importante é esta: eu son galego. Considérome galego antes que outra cousa. E non é que non queira ser español. Encántame a idea de ter como paisanos a vascos, cataláns, andaluces,etc. Pero penso que pertenzo a unha terra e un pobo diferente a outros (nin mellor, nin peor). Penso tamén que todos nós temos a obriga de coidar da nosa terra e da nosa cultura. Iso inclúe coidar da nosa lingua, sen desprezar ao castelán que tamén é parte de nos.
Outra cousa. Tamén escribo en galego porque quero ver se público algún libro e empezo a vivir das subvencións que teñen os escritores galegos, que coñezo a algún e só lles interesa o galego para gañar cartos. Senón preguntarlle ao “Señor” Juan Jóse R. Calaza

Tarefas escolares

2005-09-30T17:35:00.000+02:00

Xa comezou a escola e o meu fillo pregúntame o significado dunha fermosa frase de Albert Einstein: “Non hai cousas sen interese, tan só persoas incapaces de se interesar.O que non posúe o don de se marabillar ou entusiasmar, ben podería estar morto, porque os seu ollos están pechados”
Que lle podo dicir? Que esta é (ou debería ser) unha das frases imprescindibles da humanidade?
Que lle digo? Axudádeme.

Contacontos

2005-09-30T11:57:00.000+02:00

Onte foi a terceira clase do Taller de Narración Oral en Alecrín. A verdade é que empezo a darme de conta de que isto non é ler un conto e xa esta. Ten a súa preparación e o seu aquel que fai mais interesante a cousa. Agradecería que me derades algunha idea sobre algún conto que vos guste moito ( non só contos infantís)

Os soños

2005-09-28T12:17:00.000+02:00

Falaba o outro día dun rapaz que alcanzou un sono que levaba perseguindo toda a súa vida. A verdade é que ten moita sorte, non só por conseguilo, tamén por telo tan claro dende moi pequeno.
A maioría de nos anda pola infancia e a adolescencia a mirar para ás nubes e de súpeto nos preguntan: E ti que vas facer?.. Facer? Eu? De que?...Pois da túa vida.
E aí estas, estudiando unha carreira ou traballando sen saber ben o que fas.
Alguén dixo que a outros nos dan os coarenta cando vemos o camiño a seguir. E é verdade, os soños non coñecen idades e un día, por casualidade, atopas o que buscabas, o que te fai feliz. Pero, quen é capaz de loitar? Quen lle da unha volta a súa vida e comeza de novo?
Hai unha película, “A morte os senta tan ben”, que fala da rivalidade entre dúas mulleres (a película non é ningunha marabilla), e hai un home que esta entre as dúas. O home é un cirurxián famoso que dáse á bebida e elas o tratan a patadas. A peli trata da vida eterna que elas conseguen e o final o home fuxe delas e comeza unha nova vida nun pobo pequeno, faise un gran montañeiro, ten unha gran familia...
Sempre me gustou a idea de que temos a oportunidade de alcanzar os nosos soños. Tan só temos que levantar un pe e comezar a andar.

Alonsomanía

2005-09-26T12:27:00.000+02:00

Quero achegarme ao principal tema que abrira os noticiarios de hoxe en España: a “alonsomania”.
Primeiro felicitar a Fernando polo campionato do mundo e segundo felicitar a un rapaz novo e a súa familia por ter feito realidade un soño que levan perseguindo moitos anos e que, como a maioría dos soños, debeu custar moitos sacrificios.
Dicía onte Fernando que tiña que darlle as gracias a catro persoas e dicía, tamén, o seu “pai deportivo” José Luís Echevarría que moitos dos que se achegan para saír na foto non os atoparon cando necesitaban axudas.

Eu pregúntome cantos “Fernandos” temos no noso país. Non só no deporte senón tamén na cultura, na ciencia, etc. Rapaces que teñen capacidade pero que non teñen recursos ou mesmo que a súa familia non fai caso dos seus desexos.
O primeiro non ten discusión, aquí si queres facer algo non podes contar con axudas administrativas ou empresariais. A pasada semana a prensa daba a noticia de que a comunidade de Madrid ofrecía becas a estudiantes galegos con boas notas, e iso pareceume moi grave.
En canto á familia non falo das que non teñen recursos, falo das que os teñen pero que fan que os seus fillos elixan o “mellor” camiño. Cantos avogados, mestres ou médicos haberá que puideron ser grandes actores, deportistas,,, ou mesmo fontaneiros ou ebanistas.

Risas

2005-09-23T19:43:00.000+02:00

Por fin, alguén me reclama. Pensei que ninguén se acercaba por estes camiños. Prometo ser mais disciplinado e escribir a diario, aínda que sexan cousas como esta:

Travesuras de rapaces espidos na lama seca.
Risas de fame con dentes preguiceiros.
Sempre hai tempo para as risas.
O sol é unha visita longa e pesada no sofá da nosa casa.
A chuvia unha descoñecida, un conto de vellos.
A terra chora bágoas sen auga, sen sal.
Unha boca baleira berra sen forzas.
Oídos xordos tápanse para non escoitar,
Ollos cegos tápanse para non ver.
O ceo segue sen nubes.
Un neno chora e outro ri,
Sempre hai tempo para as risas.

XIV Festa Veciñal

2005-09-19T15:23:00.000+02:00

A pasada fin de semana celebrouse no Parque Quiñones de León, en Castrelos a XIV Festa veciñal organizada pola Federación de Asociacións Veciñais “Eduardo Chao” e as asociacións veciñais de Vigo. Hai que agradecer á Federación e ás asociacións a festa que fixeron, así como os chourizos e a “chocolatada” cos que nos agasallaron. Tamén hai que agradecer aos veciños e veciñas destas asociacións o traballo que fan, quitando tempo do seu lecer e da súa vida familiar, non só para facer festas senón tamén para facer que a vida nos distintos barrios e parroquias de Vigo sexa mellor e mais digna.

Eu fun bailarín de Break-Dance

2005-09-16T18:58:00.000+02:00

Náufrago ten unha proposta e esta é a miña resposta:
Eu fun bailarín de Break-dance. Xúroo. Xa fai vintedous anos, eu era un rapaz novo e non sei a razón pero naquela época houbo moita afección por este baile. Saltabamos (literalmente) á pista de baile e comezabamos a dar brincos. A veces quedabamos no barrio ou na pista de patinaxe do Castro, alí puñamos un cartón no chan e practicabamos. Daquela o Hip-Hop era case que descoñecido en Vigo, tanto que nos diciamos que bailabamos Brick (ladrillo)-Dance.
Era feliz e saía a rúa convencido de que as mulleres ollaban para mi con ollos lascivos. Era o mais alto e o mais guapo. O Travolta era un mixiricas e eu era o amo da discoteca. As rapazas derretíanse cada vez que ollaban para min entre as luces de neon.
A cousa non foi mal, a verdade é que si coñecín algunha moza gracias ao baile, claro que non sei cantas deixei de coñecer pola mesma razón. Unha vez incluso cobramos por bailar.
Despois a vida laboral e o deber coa patria apartounos do baile. Xa fai moito tempo e agora penso que, seguramente, eu nunca fun bailarín de Break-Dance.

2005-09-15T19:35:00.000+02:00

Hoxe estiven no taller de “Iniciación ás técnicas de narración oral” impartido por Lilia Avello en Alecrín. Penso que algúns xa o coñecedes.
A verdade é que o primeiro día estivo ben, aínda que foi para romper o xeo.
Irei informando de como me vai no taller e espero contarvos algún conto pronto.

2005-09-14T19:17:00.000+02:00

¿TI TAMÉN, BRUTO?

Non, non pensedes que vou falar do Imperio Roman ou de teatro clásico. O título ven a conto de que tamén eu estea a escribir nun blog, que como saberedes escríbense miles a diario.
Este sitio ou lugar, ou como queirades chamalo, non ten unhas pretensións moi elevadas. O meu desexo é facer de el un punto de encontro para falar cos amig@s das nosas cousas. Por suposto, calquera que pase por aquí será considerado amig@, sempre que cumpra cun mínimo de respecto para os demais.
O de vaguidades non ten nada que ver coa vagancia, senón coa outra acepción do termo: impreciso, indeterminado, porque así debe de ser este diario, non hai regras fixas, nin temas fixos. Podedes falar do que queirades.
A dirección do blog mesturar.blogspot.com, ten que ver con que é moi difícil poñer un nome a un blog.¡Están todos collidos!. De tódolos xeitos gústame o de mesturar porque de iso se trata, de mesturar as nosas opinións e os nosos pensamentos.